Wat ik altijd al eens wilde doen: in een smaragdgroene zee zwemmen

Afgelopen zomer was het zo ver: we gingen voor het eerst met het vliegtuig naar een tropisch eiland. Ik keek mijn ogen uit; overal waaiende palmbomen (en dan niet zo’n levensmoeie geïmporteerde palmboom, maar echt, in volle glorie, deinend in de wind…)

Het was een vakantie vol eerste keren: de eerste keer richting de evenaar, de eerste keer in de zomerzon zitten bij een tropisch zwembad, met als grootste zorg of ik al bruin geworden was, en voor het eerst paëlla eten met mosselen en garnalen zó uit de atlantische oceaan.

IMG_1312

Zorgeloos ben ik bijna nooit, ik heb meestal een onvermoeibare reeks van gedachten die me bezighouden, maar daar in de zon, vond ik een zorgeloos stukje hart, dat heel helder bonsde en dat me iets heeft teruggegeven dat ik al heel lang kwijt was; rust, helderheid, en een doordrongen zijn van kleuren die ik nog niet eerder had gezien, en smaken die ik nog niet eerder had geproefd.

Op één van de laatste dagen zijn we over een onverharde weg al hobbelend richting het zuiden gereden om de witte stranden te bezoeken. Toen ik oog in oog stond met de oceaan, voelde het alsof er iets gebeurde dat nu pas echt kon worden. Er ging een schokje door me heen. Van ongeloof, maar ook van geluk.

IMG_1342

In Nederland had ik al vaak vooruit gedroomd, naar de wuivende palmen en de heldergroene zee, maar nu was het echt en ik moest mezelf even knijpen. Misschien omdat ik nooit had gedacht dat dit zou gebeuren: ik met mijn volle lijf, volle hart, volle hoofd op een helderwit strand met mijn voeten in het smaragdgroene water.

Ik heb wel eens angst om door de zee verzwolgen te worden, maar hier werden we opgetild en zachtjes neergezet. Het water was doorzichtig tot de bodem. Je kon je eigen voeten zien, en het zachte zand, de rotsen, en we waren even buiten onszelf van vreugde. Dit gebeurde, echt, en we waren net kleine baby’tjes die voor het eerst in bad gingen; rozig, vrolijk en onbezorgd.

IMG_1346

 

Dag, mama. [Vervolg] Met z’n vieren in de auto naar de duinen, met het bloemstuk achterin. Afscheid nemen, van mama.

Afgelopen woensdag was het zover: mijn moeder werd om 14.00 uur begraven. En ik, heb besloten er niet bij te zijn. De voorgeschiedenis lees je hier: Klik.

Fotografie: Maartje Markenstein

Het is een afschuwelijk leven, om niet je eigen waarheid uit te kunnen spreken. Je stopt het grootste gedeelte van je eigen herinneringen, gedachten, en gevoelens weg. Mensen maken dus maar contact met een heel klein stukje van jou. En dat is het meest eenzame dat ik ooit gevoeld heb. Daar zijn ook geen woorden voor.

Als je misbruikt of mishandeld wordt, is het meestal nodig en fijn als je hierover met iemand kunt praten. Maar ik heb die kans nooit gehad. Ik zat zo verstrikt in het doen-alsof van de jaren die voor me lagen: de meeste mensen kenden me niet anders, dan dat ik stil, moeilijk te bereiken, en berekenend geworden was.

Hoe gaf ik ruimte aan mezelf, zonder mijn eigen gevoelens nogmaals te verloochenen?

Ik zag al op tegen de begrafenis, vanaf het moment dat ik wist dat mijn moeder ziek was, en niet meer beter zou worden. Ik weet dat bijna niemand mijn ervaring deelt, dus ik wist dat ik me heel alleen zou gaan voelen. Ik heb er nog over nagedacht, wat ik zou kunnen zeggen, dat wel recht kon doen aan mijn eigen gevoelens. Zonder dat ik daarmee iets zou verstoren. Want dat ik dat niet wilde, was me meteen duidelijk.

Uiteindelijk heb ik besloten om mezelf niet te pesten met een begrafenis waarin ik me vervreemd zou voelen van van de mensen om mij heen, en waarin ik zelf niet zelf mijn waarheid zou kunnen spreken.

DSC_1651

Toen ik even zat te mijmeren, zag ik ineens dit voor me: het duinmeertje waar we honderd keer met mijn ouders, en broer, en vriendjes en vriendinnetjes hebben gezwommen, en zo veel plezier hebben gehad. Op het water dreven bloemen, in verschillende kleuren, en het licht was prachtig.

Ik vond het bijna een te groot idee om zelf uit te voeren, en ik heb het ook nog even voor me gehouden. Maar het beeld liet me niet los. En die avond vertelde ik aan mijn vriend, dat ik dit wilde doen. Het liefst met de bloemen uit het bloemstuk dat ik samen met mijn broer had uitgekozen.

Heel voorzichtig polste ik mijn broer, of ik de bloemen mocht gebruiken. Het leek eerst niet te lukken, en ik was van plan om zelf bloemen te kopen in dezelfde kleuren als het bloemstuk. Totdat mijn broer een half uur voordat we zouden vertrekken, belde, en mij toestemming gaf om de bloemen van het graf te halen.

Toen we bij het graf aan kwamen, begreep ik waarom: het graf was één grote bloemenzee. Het was prachtig. Ik kreeg de bloemen mee, en met z’n vieren vertrokken we met de auto naar de duinen.

Op een korte regenbui na, was het prachtig weer. En het licht, was precies als het beeld dat ik eerder had gezien: zacht en gefilterd door wat kleine wolken.

En toen ging ik het echt doen: tot mijn billen het water in, met steeds een klein bosje bloemen in mijn hand. Het was geweldig om mijn beste vrienden bij me te hebben, en te zien hoe ze de bloemen met grote zorg uitkozen en aan mij gaven, om te verstrooien.

DSC_1541

Koud!

DSC_1595

Mijn vriend zocht samen met ❤ vriendin L de bloemen uit. (En laten we vriendin M. ook in het zonnetje zetten: die maakte deze mooie foto’s.)

DSC_1600

Sporen van het verleden op mijn huid.

DSC_1601

DSC_1620

DSC_1628

DSC_1646

DSC_1646

Ik laat de foto’s maar voor zich spreken. Het was een prachtige ervaring. Ergens halverwege, keek ik het meer op, zag ik alle bloemen drijven, en dacht ik: dit is het mooiste, dat ik ooit gedaan heb.

Het voelde voor mij niet goed, om het ritueel alleen maar mooi te laten zijn. Het was ook zwaar.

Dus heb ik als laatste nog een steen in het water gegooid, die voor mij stond voor alle zware herinneringen en gevoelens.

DSC_1627

DSC_1654
De bloemen dreven steeds verder naar het midden van het meer. Nog één keer kijken.

Dag, mama..