Wat ik altijd al eens wilde doen: in een smaragdgroene zee zwemmen

Afgelopen zomer was het zo ver: we gingen voor het eerst met het vliegtuig naar een tropisch eiland. Ik keek mijn ogen uit; overal waaiende palmbomen (en dan niet zo’n levensmoeie geïmporteerde palmboom, maar echt, in volle glorie, deinend in de wind…)

Het was een vakantie vol eerste keren: de eerste keer richting de evenaar, de eerste keer in de zomerzon zitten bij een tropisch zwembad, met als grootste zorg of ik al bruin geworden was, en voor het eerst paëlla eten met mosselen en garnalen zó uit de atlantische oceaan.

IMG_1312

Zorgeloos ben ik bijna nooit, ik heb meestal een onvermoeibare reeks van gedachten die me bezighouden, maar daar in de zon, vond ik een zorgeloos stukje hart, dat heel helder bonsde en dat me iets heeft teruggegeven dat ik al heel lang kwijt was; rust, helderheid, en een doordrongen zijn van kleuren die ik nog niet eerder had gezien, en smaken die ik nog niet eerder had geproefd.

Op één van de laatste dagen zijn we over een onverharde weg al hobbelend richting het zuiden gereden om de witte stranden te bezoeken. Toen ik oog in oog stond met de oceaan, voelde het alsof er iets gebeurde dat nu pas echt kon worden. Er ging een schokje door me heen. Van ongeloof, maar ook van geluk.

IMG_1342

In Nederland had ik al vaak vooruit gedroomd, naar de wuivende palmen en de heldergroene zee, maar nu was het echt en ik moest mezelf even knijpen. Misschien omdat ik nooit had gedacht dat dit zou gebeuren: ik met mijn volle lijf, volle hart, volle hoofd op een helderwit strand met mijn voeten in het smaragdgroene water.

Ik heb wel eens angst om door de zee verzwolgen te worden, maar hier werden we opgetild en zachtjes neergezet. Het water was doorzichtig tot de bodem. Je kon je eigen voeten zien, en het zachte zand, de rotsen, en we waren even buiten onszelf van vreugde. Dit gebeurde, echt, en we waren net kleine baby’tjes die voor het eerst in bad gingen; rozig, vrolijk en onbezorgd.

IMG_1346