In de spiegel: sociaal (on)vermogen bij vrouwen met autisme

Een half jaar geleden heb ik een grote stap gezet: ik verhuisde van een rijtjeshuis in de stad, naar een boerderij aan de rand van een klein dorp.

Ik woon nu midden tussen de bollenvelden, vlakbij de duinen, helemaal aan de rand van de bewoonde wereld. Mijn gevoelige systeem kan hier heerlijk tot rust komen. Ik heb weinig last van wifi hier, of van elektrosmog. Geen last van onveilige situaties op straat, burenruzies of andere negatieve energie. Ik slaap hier 7 of 8 uur per nacht en ben de meeste dagen super productief. Of ik ooit nog in een samenwoon-situatie wil belanden, weet ik nog even niet. Misschien met iemand waarmee mijn energie lekker in harmonie is.

Het is niet toevallig dat ik die stap pas een half jaar geleden maakte, want een paar maanden daarvoor, heb ik ontdekt dat ik autistisch ben.

Ik kreeg een label, en dat heb ik erg positief ervaren. Voor het eerst kon ik woorden geven aan mijn eigen ervaringen, mijn eigen voor- en afkeuren, en waarom ik sommige dingen gewoon echt niet leuk vind om te doen, ook al werd dat wel van mij verwacht

En nu ik hier ben, komt mijn gevoelige persoonlijkheid ook echt tot zijn recht. Ik heb de ruimte om mijn eigen gedachten te horen, te mediteren, heel veel creatief te zijn, en ik heb nu tijd om te overdenken hoe ik mijn leven verder wil indelen.

 

Wat houdt autisme in?

Als vrouw met autisme, herken je waarschijnlijk de moeite die je je hele leven gehad hebt om erbij te horen. Ik zelf ben eindeloos gepest, en zelfs als ik wel vrienden had, voelde ik me altijd anders, en niet helemaal deel van het geheel. Ik was meer op mezelf, meer eigengereid, meer emotioneel, en ik kon vastlopen op dingen die voor anderen vanzelfsprekend leken. Op andere gebieden blonk ik juist weer heel erg uit, en dat was naast fijn, ook overweldigend.

Een grote misvatting over mensen met autisme, is dat ze niet sociaal zijn. Ik ben in vriendschappen vaak juist heel empathisch, steunend, opbouwend en positief aanwezig.

Het grootste probleem is bij mij niet dat ik niet sociaal ben. Het grootste probleem is dat ik een grote en goed werkende bullshitradar heb. Een verjaardagsfeestje is vermoeiend, omdat ik binnen een minuut door heb hoe iedereen zich voelt, en vooral ook: wat er niet uitgesproken wordt. Ik heb dan geen afstandelijk, sociaal praatje klaar om me toch te redden in die situatie. Ik zit als een spons de emoties van ongelukkige persoon A op te zuigen, voel ondertussen de verstikkende onderhuidse spanningen tussen persoon B en C, en ik zie dat persoon D zwanger is, maar het nog aan niemand heeft verteld.

Ik kan in intieme relaties daardoor juist goed voor iemand klaar staan, goed aanvoelen wat iemand nodig heeft, maar als het contact vluchtiger of oppervlakkiger is, vind ik het erg lastig.


Je plek vinden

Toen ik nog niet wist dat ik autistisch was, voelde ik me machteloos in mijn autisme en eigenaardigheden die daarbij horen. Ik bleef maar proberen om erbij te horen, en verloochende mezelf op een heel diep niveau.

Nu, ruim een half jaar na de diagnose kijk ik daar wel anders tegenaan. Ik merk dat hoe meer ik mijn leven autisme-vriendelijk inricht, hoe sterker, vrolijker en energieker ik me voel. Ik ben geen chronisch oververmoeide schim van mezelf, als ik voor mezelf zorg, en als ik leef op mijn eigen voorwaarden. Integendeel.

Het is voor mij pas sinds ik verhuisd ben, en sinds ik niet meer permanent overprikkeld ben, dat ik mijn kwaliteiten beter kan ervaren, en dat ik leer, welke plekken juist wel heel stimulerend voor mij zijn.

Op creatieve plekken, of plekken waar hooggevoelige of empathische mensen samenkomen, voel ik me heerlijk. Ik heb gevoel voor de sfeer van gebedsruimtes, kerken, en daar voel ik me ook heel goed op mijn plek. Ik voel me fijn in de natuur, waar ik de kleinste details opmerk. Ik voel me fijn op plekken waar gemediteerd wordt, en waar mensen bewust bezig zijn met hun eigen ontwikkeling. Dat ben ik zelf namelijk ook.

Ik heb ondertussen hele lieve, gevoelige, steunende en opbouwende vriendinnen gemaakt. Dat lukte me pas, toen ik stopte met proberen om iemand anders te zijn dan ik was. Schoorvoetend sloot ik me aan bij een groepje vrouwen dat elke volle maan bijeen kwam, en stilletjes aan ging ik steeds meer uitspreken hoe ik me voelde. En toen ik echt helemaal open durfde te zijn, stroomde de liefde en vriendschap terug mijn leven in.

Pas toen ik woorden kon geven aan mijn gevoelens, vond ik mensen die zich hetzelfde voelden. Ik heb hier veel therapie voor nodig gehad. En pas toen ik ging lezen over andere vrouwen met autisme, en precies mijn eigen moeilijkheden herkende, kon ik zelf ook woorden geven aan mijn eigen ervaringen. Ik leerde erkennen dat ik mezelf niet hoef te veranderen, maar dat ik juist goed ben zoals ik ben.

Superpower

Autisme is niet alleen een handicap; het is ook een superpower. Ik ken weinig mensen die zich zo in een onderwerp kunnen vastbijten, die zo oorspronkelijk, eerlijk, inventief, out of the box, intuïtief en goed geïnformeerd zijn als iemand met autisme. Ik heb een geheugen waar je u tegen zegt, en ik ben ontvankelijk voor ieder klein signaal dat je afgeeft. In vriendschappen kan dat heel fijn zijn!

De meeste mensen met autisme zijn echte specialisten in hun eigen interessegebied. Dat is ook meestal het gebied dat eindeloos energie geeft, en waar de persoonlijke kracht ligt.

In mijn geval is dat taal, creativiteit, de psychiatrie, religie, en no-nonsense spiritualiteit. Mijn kracht ligt erin, dat ik altijd wil leren, altijd doorzet, en altijd met de grootste inzet werk aan mijn eigen ontwikkeling.

Het kan heel erg lonen om na te gaan, waar jouw interesses liggen, want hierin vind je een enorme batterij om je aan op te laden, en andere, moeilijke dingen beter aan te kunnen!

Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik geen drukke sociale vlinder ben, maar meer een vlinder die af en toe op je hart komt zitten, en aan wie je dan kwijt kunt hoe je je echt voelt. Ik kan je zien, als jij dat ook wil. En dat is een enorme rijkdom.

Ik hoor graag van je wat jouw superpowers zijn, en hoe je je autisme ervaart!

Liefs,

Sofie

 

 

 

 

 

 

Je bent niet alleen: woorden van troost voor mensen met ontwrichtende psychische klachten.

Het is net alsof we voor verdriet en pijn, allemaal opnieuw het wiel zelf moeten uitvinden. Pijnlijke gebeurtenissen en ervaringen, tasten je gevoelens van veiligheid en van onschendbaarheid aan. En iedereen heeft zijn of haar lessen te leren in het leven: voor de één komt het vroeger, voor de ander later. En het is zo jammer, dat de meeste mensen zich zo eenzaam voelen in hun verdriet. Er is zo veel onbegrip, waar je tegenaan loopt, als je je niet goed voelt.

We leven in een succesmaatschappij, waarin geluk maakbaar lijkt te zijn. En als je niet gelukkig bent, dan zul je wel niet genoeg op je hoofd gestaan, hardgelopen, chiazaad gegeten, je blessings geteld hebben, etc.

En dan gebeurt het je wel, dat je in een depressie raakt, dat je een miskraam krijgt, en dan komt er zo hard een scheur in dat plaatje. En het gekke is, je krijgt pas begrip van mensen, als ze zelf zo’n scheur al ervaren en doorleefd hebben.

Heel, heel veel mensen houden wanhopig vast aan het gevoel, dat geluk of gezondheid een zekerheid is in hun leven. En tonen geen begrip voor jou, als je op jouw weg al wel die scheur ervaren hebt. Je confronteert ze met de kwetsbaarheid van het menselijk leven en de menselijke geest.

En dat is niet jouw schuld. Dat wil ik alvast gezegd hebben. Je bent dapper, dat je toegeeft dat je pijn hebt. Je bent menselijk, als je toegeeft dat je daarom hulp nodig hebt. En je hebt lef, dat je aansluiting zoekt op die momenten.

Met dit stuk hoop ik je een beetje te troosten, als je nu verdriet in je hart hebt, en hoop ik je wat handvatten te geven, om wel tot fijne verbindingen te komen.

IMG_0231

Je bent normaal


Het is niet gek, dat je je somber voelt. Het is niet gek, dat je angsten hebt. Het is niet gek, dat je rouwt. Ook als dat om iets minder tastbaars is. Ieder mens loopt in zijn leven vroeg of laat aan tegen verlies, verdriet, mislukking, en ervaart hierin eenzaamheid.

Rouw, verdriet, trauma en depressie zijn gezonde reacties van je lijf en je hersenen op een menselijke ervaring. Je bent niet kapot, en er is niks mis met jou.

Het idee dat er iets mis met me was, heeft me er heel lang van weerhouden om me aan te sluiten bij andere mensen. Ik ben hierdoor lang erg geïsoleerd geweest. Als dit ook voor jou geldt, en je op zoek bent naar nieuwe steunende contacten, dan post ik later vandaag een bericht met meerdere laagdrempelige manieren om in contact te komen met mensen die dezelfde ervaring hebben als jij.

Ik ga je hier geen tips of adviezen geven over wat je moet doen om van je klachten af te komen. Die tips krijg je waarschijnlijk al in overvloed.

Wat ik wel kan zeggen is dat verbinding met andere mensen, voor mij de belangrijkste stap was om mezelf te leren kennen en leren accepteren.

Klik hier voor de eerste stappen naar verbinding