” Alles wat ik lief heb, is er nog. “

img_0396


” Alles wat ik lief heb, is er nog. “

Dat dacht ik, toen ik deze foto maakte. Het dauw op het gras, de bloemen in de berm, mijn voeten in het gras.

Ik was verdrietig. En ik was niet de enige die verdrietig was, op dat moment.

Soms wil ik zo veel liefde de wereld in sturen, zo veel pleisters op zo veel harten plakken, en zo veel kussen planten op betraande wangen.

En soms. Ben ik zelf op een punt dat ik niet meer verder kan.

img_0408

Ik ben verhuisd. Deze foto maakte ik afgelopen donderdag, toen ik de schoonheid van mijn nieuwe omgeving gevangen zag in het zonlicht dat scheen op een ruisend graanveld.

Ik ben in het gras gaan zitten en heb de bewegingen van het graan in de wind opgenomen op mijn telefoon.

Ik ben dus verhuisd. Ik heb man en tuin, en buren en kat achtergelaten voor een nieuw leven te midden van de bollenvelden. Soms doet het pijn, vaak is het heel helend voor mijn hart.

Wat pijn doet, is dat je soms je hele leven droomt van iets, en dat het dan toch niet is wat je werkelijk nodig hebt. Dat je iets probeert te zijn, wat je niet bent. Dat je het leven uit je ledematen voelt stromen, je hart verstopt  begint te raken, en dat je longen verse lucht moeten inademen om niet te stikken.

Ik had al bijna een jaar niet meer geschilderd of geschreven, voordat ik deze beslissing maakte. Mijn ader was verstopt, mijn energie vervuild, mijn spieren waren continu aangespannen, en ik kón niet meer de hele tijd met iemand zijn. Het is heel naar.

Maar ik woon nu ruim twee weken midden in de natuur, en ik merk dat het de juiste beslissing geweest is.

5d32b793-1d82-4124-92a6-74d532849023

 

Dit is mijn kamer. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de andere kant van de kamer nog een huge work in progress is. Ik ben nu bijna door het grootste deel van de dozen heen, maar ik moet nog even.

Maar deze kant van de kamer is al rustig. En zoals je ziet… Wordt er weer geschilderd. Ik werd zo vervuld door dankbaarheid en geluk, toen ik mezelf weer terugzag in mijn omgeving. Een tekenblok, mijn kwasten, en eindeloze natuur om op uit te kijken.

Het is ontzettend goed voor mijn zintuigen.

Ik heb nu zachtheid nodig. Schoonheid. Rust in mijn hoofd. Ik ga de winter in met een warme kachel, een stabiliserend en kalmerend lijf, fijne huisgenoten, en even geen pijn meer. Want ik had heel veel pijn. Ik wil er niet te veel over kwijt. Maar mijn hart was zo gebroken, dat vertrekken het meer gelijmd heeft dan kapot gemaakt.

img_4044

Deze insanity is het uitzicht waar ik elke dag mee wakker word. Deze omgeving maakt dat ik als vanzelf in verrukking met een camera rondloop om alles vast te leggen. Van de zon die opkomt, de regen die mijn ramen behuilt, de bomen die mij troosten en de vogels die mij omringen, overal waar ik ben.

En ik denk dat ik gemaakt ben om buiten te leven. Ik heb het niet nodig, om dicht bij winkels of een stad te zijn. Iedere keer als ik met de trein, na mijn werk, na een drukke dag, weer in de trein de stad uit zit, en daarna op mijn fiets de landweg af fiets, waar ik helemaal aan het puntje aan woon, voel ik alles van me afglijden.

Intuïtief wist ik het wel. Altijd als ik langs afgelegen huizen reed of liep, voelde ik een bepaalde heimwee. Ik voelde dat ik daar kon wortelen, kon aarden. Maar dat de stad me zó overprikkelde, daar was ik me niet bewust van, totdat ik hier kwam.

Lucht, ruimte. Mijn eigen sfeer. Mijn eigen timing en tijd. Ik had het zo ontzettend nodig, dat ik soms in huilen uitbarst, bij de opluchting die ik voel. Bij het openen en pulseren van mijn hart.

img_4060

Soms is er zo veel schoonheid in de wereld, dat het pijn doet. Soms is een gevoelig hart een spons voor alles wat pijn doet en heel moet worden. Soms zijn ogen die overal doorheen kijken, handen die kunnen genezen, en een hart dat wil helen, te veel, een te grote belasting.

Maar hier niet. Ik mag hier zelf helen. En nee, het is niet voor altijd. Er gaat een moment komen dat ik door moet, dat ik een plek moet vinden met meer stabiliteit, een normale douche (holy crap) en meer gelijkgestemden om me heen.

Maar voor nu.. Is het goed. Meer dan goed. Ik denk dat ik altijd met weemoed aan deze kamer ga terugdenken. Maar ik hoop, dat er iets moois voor in de plaats komt.

En dat er ooit weer iemand komt, die mijn hand wil vasthouden, met zo veel liefde in zijn hart, dat ik ervan schrik.

Geluksmomentjes

featuredimage

Ik heb het de laatste tijd lang niet altijd makkelijk. Er is veel aan de hand in mijn privéleven. Ik merk dat ik daardoor ontzettend veel behoefte heb aan buiten zijn, natuur om me heen. Opladen. Ik fiets en wandel veel, en dat helpt me heel goed om tot rust te komen en bij te tanken.

Dat, en meer, maakt me gelukkig. Vandaar deze blogpost, die vooral uit foto’s bestaat.

Kijk je mee?

IMG_5709

Jaaaa. Mijn AH Tuintjes beginnen één voor één uit te komen. Ik word zo ontzettend blij van die langzaam ontkiemende plantjes. Hoe voorzichtig het er in het begin uit ziet, en hoe de plantjes steeds groter en brutaler worden. In het begin lijken alle plantjes op elkaar, en hoe meer ze groeien, hoe meer ze van elkaar gaan verschillen. Ik vind dat mooi.

Ik heb er een aantal in een klein kasje staan, en ze krijgen alle liefde en aandacht. Ze zijn nu zo aan het groeien, dat binnenkort de eerste plantjes al in een grotere pot of bak gezet kunnen worden. Leuk!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De zon schijnt! In de winter wen ik altijd wel aan het donker, maar ik ben ook zo blij dat het weer lente wordt! Het is nu al een week vooral mooi weer, en ik trek er lekker op uit om zo veel mogelijk zon in me op te nemen.

Ook bewegen vind ik met dit weer fijn. Vooral wandelen op onverharde paden; lekker met je voeten in contact met de grond.

IMG_5656

Mijn knappe man. Ok, niet alleen het feit dat hij knap is, maakt hem zo leuk. Maar hij heeft me de afgelopen weken zo ontzettend goed bijgestaan. En hij maakt me elke dag vrolijker en positiever, hoe verdrietig ik me ook voel. Ik besef dat ik echt geluk gehad heb met hem.

Het had zo anders kunnen zijn. Maar eigenlijk ook weer niet. Ik voelde het al, toen we voor het eerst dansten. En nog steeds. Gelukkig is hij ook heel blij en gelukkig met mij.

IMG_5665

Deze bloemen kreeg ik gisteren van hem, omdat we 19 maanden samen waren. Ik had er zelf niet eens aan gedacht, wel een beetje erg. Maar zo lief. Ik had een moeilijke dag achter de rug, en toen hij thuis kwam, stond hij met een stralende lach met deze bloemen voor mijn neus.

En… Misschien valt je iets op aan het verschil in kwaliteit van de foto van het riet, en de rest van de foto’s.

IK HEB EEN NIEUWE CAMERA GEKOCHT. Ja, even een capslockje hoor. Oh, hij is zo lichtgevoelig en geeft zo’n mooie scherptediepte. Het is een tweedehands camera, met drie lenzen erbij, en ik ben VERLIEFD.

Ik heb een standaard lens gekocht, een mooie portretlens, en een holga lens. Die laatste kun je gebruiken om met je camera mooie dromerige foto’s te maken, met een kleurtje eroverheen. Instagram, maar dan echt, haha.

IMG_5723

En als laatste: ons fijne huis. De schoonmaakster is net geweest, en we hebben zelf ook alles goed bijgehouden. Heerlijk om dan tevreden naar je spulletjes te kijken, en te denken: ik voel me fijn. Ik voel me veilig.

J. en ik zijn nu de slaapkamer aan het opknappen, en beginnen binnenkort aan het zomerklaar maken van het balkon, compleet met grote kweekbakken op pootjes. Ik kan niet wachten!

Waar geniet jij van?