In de spiegel: sociaal (on)vermogen bij vrouwen met autisme

Een half jaar geleden heb ik een grote stap gezet: ik verhuisde van een rijtjeshuis in de stad, naar een boerderij aan de rand van een klein dorp.

Ik woon nu midden tussen de bollenvelden, vlakbij de duinen, helemaal aan de rand van de bewoonde wereld. Mijn gevoelige systeem kan hier heerlijk tot rust komen. Ik heb weinig last van wifi hier, of van elektrosmog. Geen last van onveilige situaties op straat, burenruzies of andere negatieve energie. Ik slaap hier 7 of 8 uur per nacht en ben de meeste dagen super productief. Of ik ooit nog in een samenwoon-situatie wil belanden, weet ik nog even niet. Misschien met iemand waarmee mijn energie lekker in harmonie is.

Het is niet toevallig dat ik die stap pas een half jaar geleden maakte, want een paar maanden daarvoor, heb ik ontdekt dat ik autistisch ben.

Ik kreeg een label, en dat heb ik erg positief ervaren. Voor het eerst kon ik woorden geven aan mijn eigen ervaringen, mijn eigen voor- en afkeuren, en waarom ik sommige dingen gewoon echt niet leuk vind om te doen, ook al werd dat wel van mij verwacht

En nu ik hier ben, komt mijn gevoelige persoonlijkheid ook echt tot zijn recht. Ik heb de ruimte om mijn eigen gedachten te horen, te mediteren, heel veel creatief te zijn, en ik heb nu tijd om te overdenken hoe ik mijn leven verder wil indelen.

 

Wat houdt autisme in?

Als vrouw met autisme, herken je waarschijnlijk de moeite die je je hele leven gehad hebt om erbij te horen. Ik zelf ben eindeloos gepest, en zelfs als ik wel vrienden had, voelde ik me altijd anders, en niet helemaal deel van het geheel. Ik was meer op mezelf, meer eigengereid, meer emotioneel, en ik kon vastlopen op dingen die voor anderen vanzelfsprekend leken. Op andere gebieden blonk ik juist weer heel erg uit, en dat was naast fijn, ook overweldigend.

Een grote misvatting over mensen met autisme, is dat ze niet sociaal zijn. Ik ben in vriendschappen vaak juist heel empathisch, steunend, opbouwend en positief aanwezig.

Het grootste probleem is bij mij niet dat ik niet sociaal ben. Het grootste probleem is dat ik een grote en goed werkende bullshitradar heb. Een verjaardagsfeestje is vermoeiend, omdat ik binnen een minuut door heb hoe iedereen zich voelt, en vooral ook: wat er niet uitgesproken wordt. Ik heb dan geen afstandelijk, sociaal praatje klaar om me toch te redden in die situatie. Ik zit als een spons de emoties van ongelukkige persoon A op te zuigen, voel ondertussen de verstikkende onderhuidse spanningen tussen persoon B en C, en ik zie dat persoon D zwanger is, maar het nog aan niemand heeft verteld.

Ik kan in intieme relaties daardoor juist goed voor iemand klaar staan, goed aanvoelen wat iemand nodig heeft, maar als het contact vluchtiger of oppervlakkiger is, vind ik het erg lastig.


Je plek vinden

Toen ik nog niet wist dat ik autistisch was, voelde ik me machteloos in mijn autisme en eigenaardigheden die daarbij horen. Ik bleef maar proberen om erbij te horen, en verloochende mezelf op een heel diep niveau.

Nu, ruim een half jaar na de diagnose kijk ik daar wel anders tegenaan. Ik merk dat hoe meer ik mijn leven autisme-vriendelijk inricht, hoe sterker, vrolijker en energieker ik me voel. Ik ben geen chronisch oververmoeide schim van mezelf, als ik voor mezelf zorg, en als ik leef op mijn eigen voorwaarden. Integendeel.

Het is voor mij pas sinds ik verhuisd ben, en sinds ik niet meer permanent overprikkeld ben, dat ik mijn kwaliteiten beter kan ervaren, en dat ik leer, welke plekken juist wel heel stimulerend voor mij zijn.

Op creatieve plekken, of plekken waar hooggevoelige of empathische mensen samenkomen, voel ik me heerlijk. Ik heb gevoel voor de sfeer van gebedsruimtes, kerken, en daar voel ik me ook heel goed op mijn plek. Ik voel me fijn in de natuur, waar ik de kleinste details opmerk. Ik voel me fijn op plekken waar gemediteerd wordt, en waar mensen bewust bezig zijn met hun eigen ontwikkeling. Dat ben ik zelf namelijk ook.

Ik heb ondertussen hele lieve, gevoelige, steunende en opbouwende vriendinnen gemaakt. Dat lukte me pas, toen ik stopte met proberen om iemand anders te zijn dan ik was. Schoorvoetend sloot ik me aan bij een groepje vrouwen dat elke volle maan bijeen kwam, en stilletjes aan ging ik steeds meer uitspreken hoe ik me voelde. En toen ik echt helemaal open durfde te zijn, stroomde de liefde en vriendschap terug mijn leven in.

Pas toen ik woorden kon geven aan mijn gevoelens, vond ik mensen die zich hetzelfde voelden. Ik heb hier veel therapie voor nodig gehad. En pas toen ik ging lezen over andere vrouwen met autisme, en precies mijn eigen moeilijkheden herkende, kon ik zelf ook woorden geven aan mijn eigen ervaringen. Ik leerde erkennen dat ik mezelf niet hoef te veranderen, maar dat ik juist goed ben zoals ik ben.

Superpower

Autisme is niet alleen een handicap; het is ook een superpower. Ik ken weinig mensen die zich zo in een onderwerp kunnen vastbijten, die zo oorspronkelijk, eerlijk, inventief, out of the box, intuïtief en goed geïnformeerd zijn als iemand met autisme. Ik heb een geheugen waar je u tegen zegt, en ik ben ontvankelijk voor ieder klein signaal dat je afgeeft. In vriendschappen kan dat heel fijn zijn!

De meeste mensen met autisme zijn echte specialisten in hun eigen interessegebied. Dat is ook meestal het gebied dat eindeloos energie geeft, en waar de persoonlijke kracht ligt.

In mijn geval is dat taal, creativiteit, de psychiatrie, religie, en no-nonsense spiritualiteit. Mijn kracht ligt erin, dat ik altijd wil leren, altijd doorzet, en altijd met de grootste inzet werk aan mijn eigen ontwikkeling.

Het kan heel erg lonen om na te gaan, waar jouw interesses liggen, want hierin vind je een enorme batterij om je aan op te laden, en andere, moeilijke dingen beter aan te kunnen!

Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik geen drukke sociale vlinder ben, maar meer een vlinder die af en toe op je hart komt zitten, en aan wie je dan kwijt kunt hoe je je echt voelt. Ik kan je zien, als jij dat ook wil. En dat is een enorme rijkdom.

Ik hoor graag van je wat jouw superpowers zijn, en hoe je je autisme ervaart!

Liefs,

Sofie