Hallo lieve herfst, ik heb je gemist.

Ieder jaar als ik de herfst voor het eerst in de lucht voel, maakt mijn hart een sprongetje. Herfst is vol van dromen, van speculaas bakken, van kopjes thee, van opwaaiende jassen en sjaals, en van veel warme drankjes uitproberen, rondzingende blaadjes, van regen zou ik willen zeggen, maar ik hoop toch eigenlijk dat de zonnige dagen nog even blijven.

Ik heb in het bos al de eerste blaadjes, eikels en dennenappels op de zachte grasgrond zien liggen. Gisteren maakte ik een wandeling met een goede vriend, en hebben we een half uur op de warme bosgrond gezeten en genoten van het uitzicht, en van goede gesprekken.

IMG_1492

Ik begon zin te krijgen in een herfstpicknick, lekker in de zon, terwijl het licht mooi gefilterd wordt door naaldbomen en loofbomen die net nog hun blaadjes even vasthouden, voordat ze ze met een zucht weer loslaten. Zo wordt alles weer nieuw.

Ik ben ook jarig in de herfst. Op 28 oktober. Deze keer zijn we in de week van mijn verjaardag in een schattig klein huisje midden in het bos, geen andere mensen te vinden in de wijde omtrek. Het huisje moet warm gehouden worden door de hele dag en nacht hout te stoken. Romantisch vind ik dat.

Het leukste onderdeel van het huisje staat op een onverwachte plek; in de tuin, en dus midden in het bos, staat een badkuip die echt is aangesloten. Je begrijpt dat ik mezelf nu al op mijn verjaardag in een berg schuim zie liggen, met uitzicht op het herfstbos.

13164307_10207487157995629_7242010563943023796_n-2

(foto komt van de site http://www.natuurhuisje.nl en is gemaakt door de eigenaars)

Ik vind de herfst zo’n creatieve tijd ook. Ik steek meestal veel tijd in het maken van handgemaakte cadeautjes voor Kerst en Sinterklaas, en de herfst is voor mij het moment bij uitstek om mijn haaknaalden en breipennen weer op te pakken, en mij naaimachine weer tevoorschijn te halen.

Mocht je nou zin krijgen in het volgen van alle creatieve ideeën die ik verzamel; ik heb laatst in een opruimerige bui mijn Pinterest helemaal netjes en up to date gemaakt, dus als je zin hebt om daar ook te delen, voeg me dan even toe… Klik hier voor mijn profiel

Schermafbeelding 2016-09-01 om 13.28.11

Ik ben zo blij dat het september is, en dat we weer een koudere tijd in gaan. Dat ik weer wat nieuwe herfstkleren mag kopen van mezelf, en me kan hullen in wollen laagjes en zo mezelf bescherm tegen de wind.

Herfst, ik hou van jou.

 

Wat ik altijd al eens wilde doen: in een smaragdgroene zee zwemmen

Afgelopen zomer was het zo ver: we gingen voor het eerst met het vliegtuig naar een tropisch eiland. Ik keek mijn ogen uit; overal waaiende palmbomen (en dan niet zo’n levensmoeie geïmporteerde palmboom, maar echt, in volle glorie, deinend in de wind…)

Het was een vakantie vol eerste keren: de eerste keer richting de evenaar, de eerste keer in de zomerzon zitten bij een tropisch zwembad, met als grootste zorg of ik al bruin geworden was, en voor het eerst paëlla eten met mosselen en garnalen zó uit de atlantische oceaan.

IMG_1312

Zorgeloos ben ik bijna nooit, ik heb meestal een onvermoeibare reeks van gedachten die me bezighouden, maar daar in de zon, vond ik een zorgeloos stukje hart, dat heel helder bonsde en dat me iets heeft teruggegeven dat ik al heel lang kwijt was; rust, helderheid, en een doordrongen zijn van kleuren die ik nog niet eerder had gezien, en smaken die ik nog niet eerder had geproefd.

Op één van de laatste dagen zijn we over een onverharde weg al hobbelend richting het zuiden gereden om de witte stranden te bezoeken. Toen ik oog in oog stond met de oceaan, voelde het alsof er iets gebeurde dat nu pas echt kon worden. Er ging een schokje door me heen. Van ongeloof, maar ook van geluk.

IMG_1342

In Nederland had ik al vaak vooruit gedroomd, naar de wuivende palmen en de heldergroene zee, maar nu was het echt en ik moest mezelf even knijpen. Misschien omdat ik nooit had gedacht dat dit zou gebeuren: ik met mijn volle lijf, volle hart, volle hoofd op een helderwit strand met mijn voeten in het smaragdgroene water.

Ik heb wel eens angst om door de zee verzwolgen te worden, maar hier werden we opgetild en zachtjes neergezet. Het water was doorzichtig tot de bodem. Je kon je eigen voeten zien, en het zachte zand, de rotsen, en we waren even buiten onszelf van vreugde. Dit gebeurde, echt, en we waren net kleine baby’tjes die voor het eerst in bad gingen; rozig, vrolijk en onbezorgd.

IMG_1346