” Alles wat ik lief heb, is er nog. “

img_0396


” Alles wat ik lief heb, is er nog. “

Dat dacht ik, toen ik deze foto maakte. Het dauw op het gras, de bloemen in de berm, mijn voeten in het gras.

Ik was verdrietig. En ik was niet de enige die verdrietig was, op dat moment.

Soms wil ik zo veel liefde de wereld in sturen, zo veel pleisters op zo veel harten plakken, en zo veel kussen planten op betraande wangen.

En soms. Ben ik zelf op een punt dat ik niet meer verder kan.

img_0408

Ik ben verhuisd. Deze foto maakte ik afgelopen donderdag, toen ik de schoonheid van mijn nieuwe omgeving gevangen zag in het zonlicht dat scheen op een ruisend graanveld.

Ik ben in het gras gaan zitten en heb de bewegingen van het graan in de wind opgenomen op mijn telefoon.

Ik ben dus verhuisd. Ik heb man en tuin, en buren en kat achtergelaten voor een nieuw leven te midden van de bollenvelden. Soms doet het pijn, vaak is het heel helend voor mijn hart.

Wat pijn doet, is dat je soms je hele leven droomt van iets, en dat het dan toch niet is wat je werkelijk nodig hebt. Dat je iets probeert te zijn, wat je niet bent. Dat je het leven uit je ledematen voelt stromen, je hart verstopt  begint te raken, en dat je longen verse lucht moeten inademen om niet te stikken.

Ik had al bijna een jaar niet meer geschilderd of geschreven, voordat ik deze beslissing maakte. Mijn ader was verstopt, mijn energie vervuild, mijn spieren waren continu aangespannen, en ik kón niet meer de hele tijd met iemand zijn. Het is heel naar.

Maar ik woon nu ruim twee weken midden in de natuur, en ik merk dat het de juiste beslissing geweest is.

5d32b793-1d82-4124-92a6-74d532849023

 

Dit is mijn kamer. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de andere kant van de kamer nog een huge work in progress is. Ik ben nu bijna door het grootste deel van de dozen heen, maar ik moet nog even.

Maar deze kant van de kamer is al rustig. En zoals je ziet… Wordt er weer geschilderd. Ik werd zo vervuld door dankbaarheid en geluk, toen ik mezelf weer terugzag in mijn omgeving. Een tekenblok, mijn kwasten, en eindeloze natuur om op uit te kijken.

Het is ontzettend goed voor mijn zintuigen.

Ik heb nu zachtheid nodig. Schoonheid. Rust in mijn hoofd. Ik ga de winter in met een warme kachel, een stabiliserend en kalmerend lijf, fijne huisgenoten, en even geen pijn meer. Want ik had heel veel pijn. Ik wil er niet te veel over kwijt. Maar mijn hart was zo gebroken, dat vertrekken het meer gelijmd heeft dan kapot gemaakt.

img_4044

Deze insanity is het uitzicht waar ik elke dag mee wakker word. Deze omgeving maakt dat ik als vanzelf in verrukking met een camera rondloop om alles vast te leggen. Van de zon die opkomt, de regen die mijn ramen behuilt, de bomen die mij troosten en de vogels die mij omringen, overal waar ik ben.

En ik denk dat ik gemaakt ben om buiten te leven. Ik heb het niet nodig, om dicht bij winkels of een stad te zijn. Iedere keer als ik met de trein, na mijn werk, na een drukke dag, weer in de trein de stad uit zit, en daarna op mijn fiets de landweg af fiets, waar ik helemaal aan het puntje aan woon, voel ik alles van me afglijden.

Intuïtief wist ik het wel. Altijd als ik langs afgelegen huizen reed of liep, voelde ik een bepaalde heimwee. Ik voelde dat ik daar kon wortelen, kon aarden. Maar dat de stad me zó overprikkelde, daar was ik me niet bewust van, totdat ik hier kwam.

Lucht, ruimte. Mijn eigen sfeer. Mijn eigen timing en tijd. Ik had het zo ontzettend nodig, dat ik soms in huilen uitbarst, bij de opluchting die ik voel. Bij het openen en pulseren van mijn hart.

img_4060

Soms is er zo veel schoonheid in de wereld, dat het pijn doet. Soms is een gevoelig hart een spons voor alles wat pijn doet en heel moet worden. Soms zijn ogen die overal doorheen kijken, handen die kunnen genezen, en een hart dat wil helen, te veel, een te grote belasting.

Maar hier niet. Ik mag hier zelf helen. En nee, het is niet voor altijd. Er gaat een moment komen dat ik door moet, dat ik een plek moet vinden met meer stabiliteit, een normale douche (holy crap) en meer gelijkgestemden om me heen.

Maar voor nu.. Is het goed. Meer dan goed. Ik denk dat ik altijd met weemoed aan deze kamer ga terugdenken. Maar ik hoop, dat er iets moois voor in de plaats komt.

En dat er ooit weer iemand komt, die mijn hand wil vasthouden, met zo veel liefde in zijn hart, dat ik ervan schrik.

Over geraakt worden en kwetsbaar zijn: een ode aan gevoelige mensen.

IMG_7617

Afgelopen week gebeurde er iets vervelends. Ik had me behoorlijk bloot gegeven in mijn nieuwe behandeling, maar ik werd toch weggestuurd. Dat klinkt heel hard, weggestuurd, en dat is het eigenlijk ook wel. Ze hadden wel een punt, want het klopt dat ik regelmatig uit viel. (Ik heb ME/CVS) Een regime van vroeg opstaan, en twee lange dagen aanwezig zijn, nam ook zijn tol. Dat was zo. Maar ik voelde ook iets anders. Een diepgeworteld ik-word-in-de-steek-gelaten. En een nog sterker ik-ben-fout, een kinderlijk ik-heb-het-verkeerd-gedaan. Dat is iets dat ik in mijn leven ben gaan geloven, over mezelf.

Daarvan kun je zeggen wat je wil, maar voor mij is dat regelmatig waar. Ik heb een kind in mij, dat steeds te horen heeft gekregen dat het alles fout doet. “Verpest mijn verjaardag niet met je verdriet.” “Verpest deze vakantie niet met je vervelende karakter.” “Ik maak geen eten voor jou vandaag, want je hebt niet naar me geluisterd.” En langzaam, ben ik onzichtbaar geworden. Te vaak gekwetst. Te veel alleen geweest. Met mijn emoties, met mijn gedachten.

IMG_8059

En ineens, was ik weer even dat kind. Aan mijn lot over gelaten, opgesloten op de wc. Ik raakte in paniek. Ik ging om me heen slaan. Ik ben er dan ook van overtuigd, dat niemand mij kan helpen.

Het is ook heel eenzaam, twintig jaar van je leven, een verbod opgelegd te krijgen, om jezelf te zijn. Als je uit dat keurslijf komt, ben je niet meteen weer soepel, weer buigzaam. Je beweegt je stram, en je weet niet goed hoe woorden te geven, aan wat je voelt. Je weet niet goed, wie je wel en niet kunt vertrouwen.

Ik heb nooit gevoelig mogen zijn. Ik heb nooit mogen huilen, en ik ben ook nooit getroost. Bewust aan het huilen gemaakt, dat wel. Ik kom heel veel mensen tegen, nog steeds, die mij vertellen minder gevoelig te zijn. Maar ik kan het niet. Misschien ken je het, gevoelens zijn snel te veel in deze wereld. Snel ben je een aansteller, een luiwammes, een jankebalk.

Maar weet je, gevoelige mensen moeten er ook zijn. Zijn nodig. Ja, we leven in een maatschappij, waarin gevoel, moeilijk een plek vindt. Maar juist daarom, moet je er zijn. Moeten we er zijn. Je tentakels pakken verhalen op, die anders niet verteld zouden worden. Je woorden, zijn zacht en kwetsbaar. Als een dun takje. Je voelt, dat wat je zegt.

Je maakt verbinding. Als deze wereld zou bestaan uit schreeuwende en commanderende verkeersregelaars, dan zou het misschien in strenge banen verlopen. Maar er moeten onderweg mensen zijn, die hun raam open draaien, en een liedje zingen. Die uit de lange lijn van brullende stalen plaatwerken op smeulende wielen durven stappen. Er moet iemand zijn, die de deur open doet en zegt; we gaan daar in het gras liggen, en het kan me gestolen worden, wat zij ervan zeggen.

IMG_8056

Er moet iemand zijn, die met een fijn potloodlijntje jouw gevoel verbeeldt. Er moet iemand zijn die dapper genoeg is, zijn penseel in de verf te dopen, en met knallend roze, een streep zet tussen als dat geschreeuw en gevloek. Kanker, is meer een codewoord geworden, dan wat het feitelijk is; iets onontkoombaars.

Er moet iemand zijn, die dat ziet. Die kinderen de warme handen om de oren legt, als die woorden vallen. Er moet iemand zijn, die met houten blokken, een eigen wereld bouwt, en die anderen uitnodigt, mee te gaan. Naar een plek in je buik.

Snap je?

IMG_8055

En dit alles zeg ik, omdat ik ben gekwetst. Soms zijn er mensen, die gaan met modderpoten, precies op die plek in je buik staan. Die vertellen je anders te zijn, anders te denken.

En dan denk ik vaak ook nog: ja, ik moet anders zijn, anders denken. Maar NEE, jij gevoeligerd, jij hoort erbij. En jij, en jij, en jij. Laat het je niet vertellen.

Er moeten mensen zijn zoals jij, die geen rechte weg lopen, maar die op weg zijn, altijd op weg.