Een wandeling door een prachtige tuin, alleen de zon, mijn camera, en ik.

Gisteren was de herfstzon zo prachtig. Op mijn verjaardag (woensdag) was ik zo vreselijk verdrietig. Ik wilde alleen maar onder de dekens gaan liggen en verdwijnen. Iedereen was zo blij, en stuurde vrolijke felicitaties. En hoe langer dat duurde, hoe meer ik me misplaatst ging voelen.

IMG_0108

Gisteren was dat anders. Met een knoop van verdriet nog in mijn maag, ging ik weer naar therapie. We hebben mijn verjaardag gevierd, ik kreeg cadeautjes, en iedereen was zo vreselijk lief voor me, dat ik al gauw weer warm was, en zin kreeg om naar buiten te gaan.

IMG_0112

Ik volg therapie in een antroposofische werkgemeenschap, en één van de fijne dingen daar aan, is dat we een prachtige tuin hebben, waarin we zelf groenten,  kruiden en bloemen verbouwen. Bij iedere lunch hebben we soep of een salade van groenten uit eigen tuin. Zo fijn. We zeggen er ook een spreuk bij: ” (…)  Bloem en vrucht, gevuld met zon. Dankbaar drink ik uit de bron.” Mooi vind ik dat.

IMG_0122 IMG_0142

Er gaat iets verwarmends van uit. We besmeren dikke plakken biologisch brood met roomboter, en boerenkaas. We zijn soms stil, minutenlang. En soms wordt er gelachen en gepraat.

IMG_0147

En natuurlijk wordt er ook veel gehuild. Niet door mij, ik kan dat niet goed laten zien. Maar toch word ik er wel getroost.

IMG_0153 IMG_0156

Gistermiddag was zo’n dag die me goed deed. Na mijn schilderklusje had ik wat tijd over om de tuin in te wandelen. De wind was fris, en waaide in mijn haren en gaf me de koele wangen die ik zo bij de herfst vind horen.

IMG_0101IMG_0160 IMG_0161

En dan word je getrakteerd op dit spektakel aan kleuren, vormen, en allemaal beschenen door een gouden zonlicht.

IMG_0166 IMG_0175

Ik wens jou ook zo’n fijne plek. Om thuis te komen.

Fotografie: Een weekend tussen de maïsvelden. Over tussen mensen zijn, bij mensen horen, en een kind van de natuur zijn.

Een weekendje weg met een groep vrienden, was voor mij best een hele uitdaging. Ik heb vaak veel tijd voor mezelf nodig.  Om met mezelf verbonden te blijven, om creatief bezig te kunnen zijn, om mijn gedachten te kunnen laten gaan.

IMG_8310

Gelukkig had ik mijn camera bij me, en kon ik de omgeving verkennen door de zoeker. Fotograferen geeft me rust, ruimte. Alsof ik heel even kan zwemmen in de beelden die ik zelf maak.

We gingen met z’n tienen (en een baby) vier dagen op vakantie in een grote villa. Met ligbad, sauna, tafeltennistafel, en een grote tafel waar we met z’n allen konden eten. Het was een prachtig houten huisje, en ik merk dan weer hoe zeer ik rustig word van dingen die ik mooi vind. Ik vind schoonheid geruststellend. Het is zacht en rond vergeleken met mijn gedachten, en vormt een kussen waar ik in kan leunen.

We zaten midden tussen de maïsvelden, en tijdens een wandeling kwamen we een veld vol met uitgebloeide en zwart geworden zonnebloemen tegen, die hun kop lieten hangen. Een melancholisch beeld dat me achtervolgt, en dat ik graag zou willen schilderen.

IMG_8491

Het doet me ook denken aan schilderijen van Vincent van Gogh. Vanwege de zonnebloemen, maar ook omdat ik de laatste tijd keek naar het programma van Jeroen Krabbé, waarin hij een reis maakt langs de plekken waar Vincent gewoond en veel, heel veel geschilderd heeft. Ik ben niet per se fan van het werk van Van Gogh, maar ik voel me wel heel erg geïnspireerd door de overtuiging en toewijding waarmee hij geschilderd heeft, en hoe hij eindeloos zijn omgeving bestudeerde en vastlegde. Hij is door oefening groot geworden. Door zijn omgeving als onderwerp te nemen, werd het studeren met het schilderen denk ik ook behapbaarder (iets waar ik zelf veel behoefte aan heb; ik wil vaak te veel en te veel tegelijk) en tegelijkertijd zijn de schilderijen ook heel nauw met hem verbonden; ze staan dichtbij hem, en ademen intimiteit. Knap vind ik dat.

Klik hier voor schilderijen van Vincent van Gogh.

Zo werd een uitdagend weekend, ook een nieuwe aanleiding om veel te gaan voelen en vastleggen. Ik laat je de foto’s zien, in willekeurige volgorde, om je de sfeer te laten proeven, en even deelgenoot te maken van mijn stille gedachten en gevoelens. Want het meeste gebeurt voor mij toch in mijn binnenste, waar ik grote reizen kan maken, en van waaruit grote beelden kunnen komen, als ik eenmaal durf.

IMG_8267

IMG_8313

IMG_8352

IMG_8360

IMG_8274

IMG_8452

IMG_8467

IMG_8488   IMG_8492

Zo fijn, dat de natuur er altijd is, in al haar schoonheid, om een tegenwicht te bieden aan alles wat ik met me meedraag; vooral ook, als ik tussen mensen ben, en ik zo veel moeite heb, met het tussen mensen zijn.

CQGAoP8UwAAhqbx

Uit: Thomas Verbogt, Als de winter voorbij is.

Een prachtig, prachtig boek, dat ik las op stille momenten. Ik schrijf een recensie als ik het uit heb, maar nog even geduld want ik wil het langzaam pellen.

Tot gauw.

Geluksmomentjes

featuredimage

Ik heb het de laatste tijd lang niet altijd makkelijk. Er is veel aan de hand in mijn privéleven. Ik merk dat ik daardoor ontzettend veel behoefte heb aan buiten zijn, natuur om me heen. Opladen. Ik fiets en wandel veel, en dat helpt me heel goed om tot rust te komen en bij te tanken.

Dat, en meer, maakt me gelukkig. Vandaar deze blogpost, die vooral uit foto’s bestaat.

Kijk je mee?

IMG_5709

Jaaaa. Mijn AH Tuintjes beginnen één voor één uit te komen. Ik word zo ontzettend blij van die langzaam ontkiemende plantjes. Hoe voorzichtig het er in het begin uit ziet, en hoe de plantjes steeds groter en brutaler worden. In het begin lijken alle plantjes op elkaar, en hoe meer ze groeien, hoe meer ze van elkaar gaan verschillen. Ik vind dat mooi.

Ik heb er een aantal in een klein kasje staan, en ze krijgen alle liefde en aandacht. Ze zijn nu zo aan het groeien, dat binnenkort de eerste plantjes al in een grotere pot of bak gezet kunnen worden. Leuk!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De zon schijnt! In de winter wen ik altijd wel aan het donker, maar ik ben ook zo blij dat het weer lente wordt! Het is nu al een week vooral mooi weer, en ik trek er lekker op uit om zo veel mogelijk zon in me op te nemen.

Ook bewegen vind ik met dit weer fijn. Vooral wandelen op onverharde paden; lekker met je voeten in contact met de grond.

IMG_5656

Mijn knappe man. Ok, niet alleen het feit dat hij knap is, maakt hem zo leuk. Maar hij heeft me de afgelopen weken zo ontzettend goed bijgestaan. En hij maakt me elke dag vrolijker en positiever, hoe verdrietig ik me ook voel. Ik besef dat ik echt geluk gehad heb met hem.

Het had zo anders kunnen zijn. Maar eigenlijk ook weer niet. Ik voelde het al, toen we voor het eerst dansten. En nog steeds. Gelukkig is hij ook heel blij en gelukkig met mij.

IMG_5665

Deze bloemen kreeg ik gisteren van hem, omdat we 19 maanden samen waren. Ik had er zelf niet eens aan gedacht, wel een beetje erg. Maar zo lief. Ik had een moeilijke dag achter de rug, en toen hij thuis kwam, stond hij met een stralende lach met deze bloemen voor mijn neus.

En… Misschien valt je iets op aan het verschil in kwaliteit van de foto van het riet, en de rest van de foto’s.

IK HEB EEN NIEUWE CAMERA GEKOCHT. Ja, even een capslockje hoor. Oh, hij is zo lichtgevoelig en geeft zo’n mooie scherptediepte. Het is een tweedehands camera, met drie lenzen erbij, en ik ben VERLIEFD.

Ik heb een standaard lens gekocht, een mooie portretlens, en een holga lens. Die laatste kun je gebruiken om met je camera mooie dromerige foto’s te maken, met een kleurtje eroverheen. Instagram, maar dan echt, haha.

IMG_5723

En als laatste: ons fijne huis. De schoonmaakster is net geweest, en we hebben zelf ook alles goed bijgehouden. Heerlijk om dan tevreden naar je spulletjes te kijken, en te denken: ik voel me fijn. Ik voel me veilig.

J. en ik zijn nu de slaapkamer aan het opknappen, en beginnen binnenkort aan het zomerklaar maken van het balkon, compleet met grote kweekbakken op pootjes. Ik kan niet wachten!

Waar geniet jij van?