De eerste stappen naar verbinding na ontwrichtende ervaringen en een sociaal isolement

Het kan mij persoonlijk ontzettend opluchten om mensen te leren kennen, die zich hetzelfde voelen als ik. Mijn ingang daarvoor zijn meestal sociale media. Je komt erachter dat je niet alleen bent, maar dat je een normale menselijke ervaring hebt. Dat neemt bij mij al een heel groot deel van de pijn weg. Ik gebruik hiervoor vooral Instagram.

Hashtags waarop je lotgenoten kunt vinden, zijn:

#recovery
#recoveryblog
#ervaringsdeskundige
#herstel
#depressierecovery
#depressieherstel
#PTSSrecovery
#PTSSherstel
(vervang steeds ‘depressie’ of ‘PTSS’ door de ziekte waar jij last van hebt)

Je kunt ook zoeken op:

#depressiewarrior
#ptsswarrior
#traumawarrior
#abusewarrior
#neglectsurvivor
#abusesurvivor

Mijn persoonlijke favoriet voor herkenbare en grappige stripjes en plaatjes over mensen met autisme is:

#actuallyautistic

Om je een idee te geven.

Dit zijn allemaal hashtags met een positieve insteek, waar je mensen kunt vinden die op dezelfde weg naar herstel zijn als jij. Ik heb hier ontzettend veel steun aan gehad.


Ervaringsdeskundigen

Als je ook in real life mensen wilt ontmoeten die je kunnen bekrachtigen in je ervaring, zoek dan verbinding met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.

Ik heb hier in therapie nooit over gehoord, maar tegenwoordig zijn er door het hele land organisaties met ervaringsdeskundigen, die je heel goed kunnen helpen. Je moet alleen even weten waar je moet zoeken.

Er worden allerlei trainingen gegeven, en groepen georganiseerd, waarin je je kunt optrekken aan mensen die al heel lang met hetzelfde probleem rondlopen, die die hier verder in zijn dan jij. De insteek is positief, gericht op vooruitgang, maar je hoeft ook je pijn niet te bagatelliseren.

Als je googlet op ‘projecten ervaringsdeskundigen’ en je woonplaats of provincie, dan zul je veel vinden waar je erg blij van wordt.

Je kunt hier van alles leren over je eigen regie, en je leven weer in eigen hand leren nemen.

Ook kun je zoeken naar lotgenotengroepen, of andere praatgroepen. Het gevoel dat je niet alleen bent, kan al zo veel lucht geven, dat je eigen problemen ook beter te dragen zijn.

Nog wat tips:

  • Voor mij is het altijd erg belangrijk dat er een balans is tussen positief contact, en positieve peptalk, maar dat er ook ruimte is voor je verdriet, mocht je dat voelen. Ik vermijd zelf plekken waar één van beide niet aanwezig is. Zorg ervoor dat je positief geprikkeld wordt, maar dat er ook een schouder is om op uit te huilen als het je te veel wordt.
  • En wat ik ook belangrijk vind, zorg als eerste voor jezelf. Het is fijn om online contacten op te doen, maar zorg ook dat dit niet te veel afhankelijkheid veroorzaakt bij beide partijen. Vriendschap is mooi, maar laat het ook vrijwillig en prettig zijn. Soms kunnen sociale contacten met lotgenoten je naar beneden trekken, waak hiervoor. Doe eens in de zoveel tijd een schoonmaakrondje door de social media accounts die je volgt, zodat het niet te veel aan je gaat trekken in negatieve zin.
  • Als je echt dringend hulp nodig hebt, bel dan je huisarts, je behandelaar, of neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie

Je bent niet alleen: woorden van troost voor mensen met ontwrichtende psychische klachten.

Het is net alsof we voor verdriet en pijn, allemaal opnieuw het wiel zelf moeten uitvinden. Pijnlijke gebeurtenissen en ervaringen, tasten je gevoelens van veiligheid en van onschendbaarheid aan. En iedereen heeft zijn of haar lessen te leren in het leven: voor de één komt het vroeger, voor de ander later. En het is zo jammer, dat de meeste mensen zich zo eenzaam voelen in hun verdriet. Er is zo veel onbegrip, waar je tegenaan loopt, als je je niet goed voelt.

We leven in een succesmaatschappij, waarin geluk maakbaar lijkt te zijn. En als je niet gelukkig bent, dan zul je wel niet genoeg op je hoofd gestaan, hardgelopen, chiazaad gegeten, je blessings geteld hebben, etc.

En dan gebeurt het je wel, dat je in een depressie raakt, dat je een miskraam krijgt, en dan komt er zo hard een scheur in dat plaatje. En het gekke is, je krijgt pas begrip van mensen, als ze zelf zo’n scheur al ervaren en doorleefd hebben.

Heel, heel veel mensen houden wanhopig vast aan het gevoel, dat geluk of gezondheid een zekerheid is in hun leven. En tonen geen begrip voor jou, als je op jouw weg al wel die scheur ervaren hebt. Je confronteert ze met de kwetsbaarheid van het menselijk leven en de menselijke geest.

En dat is niet jouw schuld. Dat wil ik alvast gezegd hebben. Je bent dapper, dat je toegeeft dat je pijn hebt. Je bent menselijk, als je toegeeft dat je daarom hulp nodig hebt. En je hebt lef, dat je aansluiting zoekt op die momenten.

Met dit stuk hoop ik je een beetje te troosten, als je nu verdriet in je hart hebt, en hoop ik je wat handvatten te geven, om wel tot fijne verbindingen te komen.

IMG_0231

Je bent normaal


Het is niet gek, dat je je somber voelt. Het is niet gek, dat je angsten hebt. Het is niet gek, dat je rouwt. Ook als dat om iets minder tastbaars is. Ieder mens loopt in zijn leven vroeg of laat aan tegen verlies, verdriet, mislukking, en ervaart hierin eenzaamheid.

Rouw, verdriet, trauma en depressie zijn gezonde reacties van je lijf en je hersenen op een menselijke ervaring. Je bent niet kapot, en er is niks mis met jou.

Het idee dat er iets mis met me was, heeft me er heel lang van weerhouden om me aan te sluiten bij andere mensen. Ik ben hierdoor lang erg geïsoleerd geweest. Als dit ook voor jou geldt, en je op zoek bent naar nieuwe steunende contacten, dan post ik later vandaag een bericht met meerdere laagdrempelige manieren om in contact te komen met mensen die dezelfde ervaring hebben als jij.

Ik ga je hier geen tips of adviezen geven over wat je moet doen om van je klachten af te komen. Die tips krijg je waarschijnlijk al in overvloed.

Wat ik wel kan zeggen is dat verbinding met andere mensen, voor mij de belangrijkste stap was om mezelf te leren kennen en leren accepteren.

Klik hier voor de eerste stappen naar verbinding

 

 

Dun, dunner, dunst: over mijn herstel van anorexia nervosa

De mensen die mij van de laatste jaren kennen, zullen nu even twijfelen. Ik ben de afgelopen jaren flink te zwaar geweest, na een hele lange periode van ziekelijk afvallen.

Ik kwam tijdens het ziekbed van mijn moeder bij een psychiater terecht, die mij als noodrecept Remeron/Mirtazepine voorschreef voor het slapen en de herbelevingen die ik ’s nachts had. Het is twijfelachtig of het heeft gewerkt; ik kreeg er zulke erge eetbuien van, dat ik 30 kilo aan kwam.

Een harde les, voor iemand die net een beetje hersteld was van anorexia.

anorexia

Bron foto: Shutterstock

(Ik zag er ongeveer zo uit, misschien nog een stukje dunner.)

De eetstoornis begon op de middelbare school. Ik werd toen ik in de derde klas zat verkracht, en ik raakte zo onthecht van mijn lichaam, dat ik stopte met eten. Ik wilde niet meer voelen, er niet meer zijn, niet meer bestaan. En misschien, ook wel niet meer aantrekkelijk of vruchtbaar zijn.

Het was erg moeilijk, want ik was in die periode net bezig met de vooropleiding van de dansacademie. Ik stond dus twintig uur per week voor een spiegel. En hoe groot mijn passie voor dansen ook was, ik kon mijn spiegelbeeld niet meer verdragen. Mijn lichaam was helemaal op slot geraakt.

Ik kreeg een positief advies voor de dansopleiding, maar zonder te vertellen waarom, heb ik me stilletjes teruggetrokken. Thuis kon ik niet praten over wat er gebeurd was. Ik heb het wel geprobeerd, maar er was helaas op dat stuk niet zo veel empathie of zorgzaamheid als ik nodig had. Ik moest het zelf oplossen.

En mijn zestienjarige brein vond houvast in het stoppen met eten. Ik viel tientallen kilo’s af. Mijn conditie was door het vele dansen super goed, dus ik kon kilometers hardlopen zonder eten in mijn maag. Pubers zijn pubers, dus mijn klasgenoten waren vooral erg hard over mijn grote transformatie. Geestelijke problemen zijn op de middelbare school een groot taboe, en dat begrijp ik ook. Op die leeftijd is de groepsdruk nog zo groot, en is iedereen zo bezig om zijn plekje in de wereld te bemachtigen.

Hoe dan ook, ik stond er alleen voor. Ik besteedde mijn dagen aan hard studeren, hoge cijfers halen, en proberen niet flauw te vallen tijdens de les. De stoeprand waar ik altijd op zat in de pauze, werd te hard voor mijn botterige billen, en ik nam afstand van de vrienden die ik daarvoor gehad had. Ik heb daar nog steeds spijt van. Maar ik kon gewoon de vernedering van de verkrachting niet delen op dat moment.

Ik kreeg zo’n laag gewicht, dat de BMI meters op internet een error gaven. Ik had als 17-jarige de kledingmaat van een tienjarig kind.

Er was op school een hele lieve docent die zich over mij ontfermde. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. Maar ik kon op dat moment niet open zijn over hoe ik me echt voelde. Ik had zo aangeleerd om niet over mijn gevoelens te praten, dat ik al mijn gevoelens in mezelf opsloot, en de verdoving van het ondergewicht, was daarin heel pijnlijk en vermoeiend, maar ook een noodoplossing die daar even gewerkt heeft.

Ik maakte uiteindelijk nieuwe vrienden op school, en heb de laatste jaren van de middelbare school, mij toch geliefd en gesteund gevoeld, zonder dat ik precies vertelde wat er in me om ging. Ik zou die mensen zo graag nog een keer bedanken. Ik was geen makkelijke, maar ik werd geknuffeld en geaccepteerd zoals ik was.

Ik haalde met knallende cijfers mijn diploma, op een recept van veel spijbelen en veel zelfstudie. Op school hielden ze me de hand boven het hoofd, en dat vind ik nog steeds ontroerend. Tijdens mijn vele afwezigheid in de les, was ik tenslotte niet in de coffeeshop te vinden, maar in de studieruimte en de bibliotheek. Ik was een kei geworden in het zelf plannen van mijn dagen en het halen van mijn doelen.

Na mijn examen, heb ik nog geprobeerd om door te studeren. Ik wilde eigenlijk een creatief beroep, maar ik kon daar nog moeilijk voor gaan staan. De studie literatuurwetenschap heb ik een half jaar volgehouden, met grootse prestaties, en nog steeds een slinkend lichaam.

Ik hield het niet vol. Ik wist niet precies waarom niet, want in de lessen presteerde ik goed, en mijn studiegenoten waren stuk voor stuk lieve, intelligente mensen. Pas een jaar geleden ben ik er achter gekomen dat ik autisme heb, en dat ik een andere weg gelopen heb in het leven, op weg naar volwassenheid.

Ik ben uiteindelijk opgenomen voor 1,5 jaar. Ik heb twee keer mijn verjaardag, en twee keer Kerst binnen de muren van een kliniek gevierd. Ook hier kon ik erg moeilijk andere mensen toelaten. Ik praatte niet over mijn gevoelens, en verzoop in de heftigheid van het zelfdestructieve gedrag van de anderen, en de problemen onderling. Ik wilde ook geen bezoek ontvangen. Ik vond het te vernederend.

Wel heb ik hier weer een gezond gewicht bereikt. Met vlag en wimpel mocht ik met ‘ontslag’. Het lot wil, dat ik kort hierna, opnieuw veelvuldig verkracht ben. Ik ging toch op mezelf wonen, en begon aan creatief vrijwilligerswerk. Ik leerde mezelf fotograferen, en ik leerde foto’s bewerken. Hiernaast volgde ik schilderles, en uiteindelijk de vooropleiding van de kunstacademie.

Ik werd toegelaten op de Rietveld Academie, en op de KABK in Den Haag. Vanwege de wat gemoedelijker sfeer, koos ik voor Den Haag. Ik heb een heerlijke tijd gehad. Maar onder de grote studiedruk, gleed ik toch weer af in mijn coping mechanisme van de eetstoornis. In het tweede jaar viel ik opnieuw veertien kilo af, en raakte ik zo uitgeput, dat ik mijn studie voortijdig heb moeten onderbreken.

IMG_0144

Ik zag er zo uit. Iedereen vond me reuze knap. Ik kreeg hordes mannen achter me aan, en als ik buiten liep, ontstonden er opstoppingen in het verkeer door mannen die wanhopig mijn telefoonnummer wilden vragen. Ik kreeg een relatie met iemand die graag een knappe handtas wilde, en ik was dood- en doodongelukkig. Als ik deze foto zie, zie ik vooral ook mijn blik. Totaal doods, in mezelf gekeerd, en ook diep verdrietig en emotioneel geblokkeerd.

Ik hobbelde al jojoënd in mijn gewicht door het leven, en daar kwam het moment dat ik bij de psychiater zat, die mij Remeron voorschreef. Binnen drie maanden had ik ernstig overgewicht, en hoorde ik ineens bij de gemeenschap van dikke mensen.

En misschien klinkt het raar, maar het is voor mij een hele rijke tijd geweest. Ik was zo lang zo bang geweest om dik te worden, dat toen ik het eenmaal was, ik echt de tijd heb genomen om te ervaren hoe dat was. Mensen gingen anders op me reageren, ik kreeg minder mannen achter me aan, en ik denk dat ik het echt nodig heb gehad om dit te ervaren. Om van mezelf te leren houden, ook al voldeed ik niet aan alle standaarden die ik tijdens mijn jonge leven voor mezelf gesteld had.

IMG_0853

Heel opvallend is, dat als je dik bent, iedereen continu in de gaten houdt wat, en hoeveel je eet. Elke gezamenlijke maaltijd wordt zo erg gespannen en vermoeiend. Op straat kijkt er niemand meer naar je, en voor mij was het fijne eraan dat ik minder overschat werd dan daarvoor. Dat ik een relatie had, waarin mijn gewicht en uiterlijk niet zo’n grote rol speelde, was voor mij erg fijn.

Nadat ik de eerste EMDR sessies had gehad, om eindelijk mijn trauma’s aan te pakken, was het tijd om de Remeron af te bouwen en uiteindelijk te stoppen. En meteen vlogen de kilo’s eraf. Ik heb nog steeds geen weegschaal, want anders ga ik daar toch weer elke dag op staan, maar ik denk dat ik nu rond de 15 à 20 kilo afgevallen ben.

Het is gewoon echt een cadeau dat ik weer in alle winkels kan shoppen en om de transformatie te zien. Ik ben tot nu toe van een maat 48, naar een maat 40-42 gegaan. Het is dat ik na een relatiebreuk en met een inkomen onder het minimum geen rooie cent heb, maar ik ben hard aan het sparen om mezelf eens mooi in het nieuw te steken bij wijze van beloning voor mijn doorzettingsvermogen en openheid.

Om af te vallen doe ik niet krampachtig mijn best, maar het feit dat ik uit ethische- en gezondheidsoverwegingen vegan en whole food plant based (vegan wfpb; geen dierlijke producten, geen bewerkte producten, vooral veel groente, fruit, bonen en noten) eet, speelt er een grote rol in. En ik geloof ook wel dat een lichaam van nature weer in een gezonde balans wil komen.

En nu? Ben ik me niet meer zo bewust van mijn gewicht. Ik voel me soms nog steeds dik, maar in de spiegel zie ik wel elke maand weer een verbetering, die ik dan trots naar mijn vriendinnen stuur. 😉

Ik kan zeggen: op de foto waarop ik dik was, voelde ik me goed genoeg. En nu, voel ik me ook goed genoeg. Ik zit nu in thuisquarantaine en voel zo’n enorme dankbaarheid, als ik dit stuk schrijf, en besef van hoe ver ik ben gekomen.

Ik ben op dit moment weer aan het reïntegreren, en ik volg twee opleidingen die me heel blij maken. Langzaam kom ik weer tot leven!

Heel veel liefs, en ik hoop dat het goed met je gaat. ❤

Sofie