Een wandeling door een prachtige tuin, alleen de zon, mijn camera, en ik.

Gisteren was de herfstzon zo prachtig. Op mijn verjaardag (woensdag) was ik zo vreselijk verdrietig. Ik wilde alleen maar onder de dekens gaan liggen en verdwijnen. Iedereen was zo blij, en stuurde vrolijke felicitaties. En hoe langer dat duurde, hoe meer ik me misplaatst ging voelen.

IMG_0108

Gisteren was dat anders. Met een knoop van verdriet nog in mijn maag, ging ik weer naar therapie. We hebben mijn verjaardag gevierd, ik kreeg cadeautjes, en iedereen was zo vreselijk lief voor me, dat ik al gauw weer warm was, en zin kreeg om naar buiten te gaan.

IMG_0112

Ik volg therapie in een antroposofische werkgemeenschap, en één van de fijne dingen daar aan, is dat we een prachtige tuin hebben, waarin we zelf groenten,  kruiden en bloemen verbouwen. Bij iedere lunch hebben we soep of een salade van groenten uit eigen tuin. Zo fijn. We zeggen er ook een spreuk bij: ” (…)  Bloem en vrucht, gevuld met zon. Dankbaar drink ik uit de bron.” Mooi vind ik dat.

IMG_0122 IMG_0142

Er gaat iets verwarmends van uit. We besmeren dikke plakken biologisch brood met roomboter, en boerenkaas. We zijn soms stil, minutenlang. En soms wordt er gelachen en gepraat.

IMG_0147

En natuurlijk wordt er ook veel gehuild. Niet door mij, ik kan dat niet goed laten zien. Maar toch word ik er wel getroost.

IMG_0153 IMG_0156

Gistermiddag was zo’n dag die me goed deed. Na mijn schilderklusje had ik wat tijd over om de tuin in te wandelen. De wind was fris, en waaide in mijn haren en gaf me de koele wangen die ik zo bij de herfst vind horen.

IMG_0101IMG_0160 IMG_0161

En dan word je getrakteerd op dit spektakel aan kleuren, vormen, en allemaal beschenen door een gouden zonlicht.

IMG_0166 IMG_0175

Ik wens jou ook zo’n fijne plek. Om thuis te komen.

Dag, mama. [Vervolg] Met z’n vieren in de auto naar de duinen, met het bloemstuk achterin. Afscheid nemen, van mama.

Afgelopen woensdag was het zover: mijn moeder werd om 14.00 uur begraven. En ik, heb besloten er niet bij te zijn. De voorgeschiedenis lees je hier: Klik.

Fotografie: Maartje Markenstein

Het is een afschuwelijk leven, om niet je eigen waarheid uit te kunnen spreken. Je stopt het grootste gedeelte van je eigen herinneringen, gedachten, en gevoelens weg. Mensen maken dus maar contact met een heel klein stukje van jou. En dat is het meest eenzame dat ik ooit gevoeld heb. Daar zijn ook geen woorden voor.

Als je misbruikt of mishandeld wordt, is het meestal nodig en fijn als je hierover met iemand kunt praten. Maar ik heb die kans nooit gehad. Ik zat zo verstrikt in het doen-alsof van de jaren die voor me lagen: de meeste mensen kenden me niet anders, dan dat ik stil, moeilijk te bereiken, en berekenend geworden was.

Hoe gaf ik ruimte aan mezelf, zonder mijn eigen gevoelens nogmaals te verloochenen?

Ik zag al op tegen de begrafenis, vanaf het moment dat ik wist dat mijn moeder ziek was, en niet meer beter zou worden. Ik weet dat bijna niemand mijn ervaring deelt, dus ik wist dat ik me heel alleen zou gaan voelen. Ik heb er nog over nagedacht, wat ik zou kunnen zeggen, dat wel recht kon doen aan mijn eigen gevoelens. Zonder dat ik daarmee iets zou verstoren. Want dat ik dat niet wilde, was me meteen duidelijk.

Uiteindelijk heb ik besloten om mezelf niet te pesten met een begrafenis waarin ik me vervreemd zou voelen van van de mensen om mij heen, en waarin ik zelf niet zelf mijn waarheid zou kunnen spreken.

DSC_1651

Toen ik even zat te mijmeren, zag ik ineens dit voor me: het duinmeertje waar we honderd keer met mijn ouders, en broer, en vriendjes en vriendinnetjes hebben gezwommen, en zo veel plezier hebben gehad. Op het water dreven bloemen, in verschillende kleuren, en het licht was prachtig.

Ik vond het bijna een te groot idee om zelf uit te voeren, en ik heb het ook nog even voor me gehouden. Maar het beeld liet me niet los. En die avond vertelde ik aan mijn vriend, dat ik dit wilde doen. Het liefst met de bloemen uit het bloemstuk dat ik samen met mijn broer had uitgekozen.

Heel voorzichtig polste ik mijn broer, of ik de bloemen mocht gebruiken. Het leek eerst niet te lukken, en ik was van plan om zelf bloemen te kopen in dezelfde kleuren als het bloemstuk. Totdat mijn broer een half uur voordat we zouden vertrekken, belde, en mij toestemming gaf om de bloemen van het graf te halen.

Toen we bij het graf aan kwamen, begreep ik waarom: het graf was één grote bloemenzee. Het was prachtig. Ik kreeg de bloemen mee, en met z’n vieren vertrokken we met de auto naar de duinen.

Op een korte regenbui na, was het prachtig weer. En het licht, was precies als het beeld dat ik eerder had gezien: zacht en gefilterd door wat kleine wolken.

En toen ging ik het echt doen: tot mijn billen het water in, met steeds een klein bosje bloemen in mijn hand. Het was geweldig om mijn beste vrienden bij me te hebben, en te zien hoe ze de bloemen met grote zorg uitkozen en aan mij gaven, om te verstrooien.

DSC_1541

Koud!

DSC_1595

Mijn vriend zocht samen met ❤ vriendin L de bloemen uit. (En laten we vriendin M. ook in het zonnetje zetten: die maakte deze mooie foto’s.)

DSC_1600

Sporen van het verleden op mijn huid.

DSC_1601

DSC_1620

DSC_1628

DSC_1646

DSC_1646

Ik laat de foto’s maar voor zich spreken. Het was een prachtige ervaring. Ergens halverwege, keek ik het meer op, zag ik alle bloemen drijven, en dacht ik: dit is het mooiste, dat ik ooit gedaan heb.

Het voelde voor mij niet goed, om het ritueel alleen maar mooi te laten zijn. Het was ook zwaar.

Dus heb ik als laatste nog een steen in het water gegooid, die voor mij stond voor alle zware herinneringen en gevoelens.

DSC_1627

DSC_1654
De bloemen dreven steeds verder naar het midden van het meer. Nog één keer kijken.

Dag, mama..

Geluksmomentjes

featuredimage

Ik heb het de laatste tijd lang niet altijd makkelijk. Er is veel aan de hand in mijn privéleven. Ik merk dat ik daardoor ontzettend veel behoefte heb aan buiten zijn, natuur om me heen. Opladen. Ik fiets en wandel veel, en dat helpt me heel goed om tot rust te komen en bij te tanken.

Dat, en meer, maakt me gelukkig. Vandaar deze blogpost, die vooral uit foto’s bestaat.

Kijk je mee?

IMG_5709

Jaaaa. Mijn AH Tuintjes beginnen één voor één uit te komen. Ik word zo ontzettend blij van die langzaam ontkiemende plantjes. Hoe voorzichtig het er in het begin uit ziet, en hoe de plantjes steeds groter en brutaler worden. In het begin lijken alle plantjes op elkaar, en hoe meer ze groeien, hoe meer ze van elkaar gaan verschillen. Ik vind dat mooi.

Ik heb er een aantal in een klein kasje staan, en ze krijgen alle liefde en aandacht. Ze zijn nu zo aan het groeien, dat binnenkort de eerste plantjes al in een grotere pot of bak gezet kunnen worden. Leuk!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De zon schijnt! In de winter wen ik altijd wel aan het donker, maar ik ben ook zo blij dat het weer lente wordt! Het is nu al een week vooral mooi weer, en ik trek er lekker op uit om zo veel mogelijk zon in me op te nemen.

Ook bewegen vind ik met dit weer fijn. Vooral wandelen op onverharde paden; lekker met je voeten in contact met de grond.

IMG_5656

Mijn knappe man. Ok, niet alleen het feit dat hij knap is, maakt hem zo leuk. Maar hij heeft me de afgelopen weken zo ontzettend goed bijgestaan. En hij maakt me elke dag vrolijker en positiever, hoe verdrietig ik me ook voel. Ik besef dat ik echt geluk gehad heb met hem.

Het had zo anders kunnen zijn. Maar eigenlijk ook weer niet. Ik voelde het al, toen we voor het eerst dansten. En nog steeds. Gelukkig is hij ook heel blij en gelukkig met mij.

IMG_5665

Deze bloemen kreeg ik gisteren van hem, omdat we 19 maanden samen waren. Ik had er zelf niet eens aan gedacht, wel een beetje erg. Maar zo lief. Ik had een moeilijke dag achter de rug, en toen hij thuis kwam, stond hij met een stralende lach met deze bloemen voor mijn neus.

En… Misschien valt je iets op aan het verschil in kwaliteit van de foto van het riet, en de rest van de foto’s.

IK HEB EEN NIEUWE CAMERA GEKOCHT. Ja, even een capslockje hoor. Oh, hij is zo lichtgevoelig en geeft zo’n mooie scherptediepte. Het is een tweedehands camera, met drie lenzen erbij, en ik ben VERLIEFD.

Ik heb een standaard lens gekocht, een mooie portretlens, en een holga lens. Die laatste kun je gebruiken om met je camera mooie dromerige foto’s te maken, met een kleurtje eroverheen. Instagram, maar dan echt, haha.

IMG_5723

En als laatste: ons fijne huis. De schoonmaakster is net geweest, en we hebben zelf ook alles goed bijgehouden. Heerlijk om dan tevreden naar je spulletjes te kijken, en te denken: ik voel me fijn. Ik voel me veilig.

J. en ik zijn nu de slaapkamer aan het opknappen, en beginnen binnenkort aan het zomerklaar maken van het balkon, compleet met grote kweekbakken op pootjes. Ik kan niet wachten!

Waar geniet jij van?