In de spiegel: sociaal (on)vermogen bij vrouwen met autisme

Een half jaar geleden heb ik een grote stap gezet: ik verhuisde van een rijtjeshuis in de stad, naar een boerderij aan de rand van een klein dorp.

Ik woon nu midden tussen de bollenvelden, vlakbij de duinen, helemaal aan de rand van de bewoonde wereld. Mijn gevoelige systeem kan hier heerlijk tot rust komen. Ik heb weinig last van wifi hier, of van elektrosmog. Geen last van onveilige situaties op straat, burenruzies of andere negatieve energie. Ik slaap hier 7 of 8 uur per nacht en ben de meeste dagen super productief. Of ik ooit nog in een samenwoon-situatie wil belanden, weet ik nog even niet. Misschien met iemand waarmee mijn energie lekker in harmonie is.

Het is niet toevallig dat ik die stap pas een half jaar geleden maakte, want een paar maanden daarvoor, heb ik ontdekt dat ik autistisch ben.

Ik kreeg een label, en dat heb ik erg positief ervaren. Voor het eerst kon ik woorden geven aan mijn eigen ervaringen, mijn eigen voor- en afkeuren, en waarom ik sommige dingen gewoon echt niet leuk vind om te doen, ook al werd dat wel van mij verwacht

En nu ik hier ben, komt mijn gevoelige persoonlijkheid ook echt tot zijn recht. Ik heb de ruimte om mijn eigen gedachten te horen, te mediteren, heel veel creatief te zijn, en ik heb nu tijd om te overdenken hoe ik mijn leven verder wil indelen.

 

Wat houdt autisme in?

Als vrouw met autisme, herken je waarschijnlijk de moeite die je je hele leven gehad hebt om erbij te horen. Ik zelf ben eindeloos gepest, en zelfs als ik wel vrienden had, voelde ik me altijd anders, en niet helemaal deel van het geheel. Ik was meer op mezelf, meer eigengereid, meer emotioneel, en ik kon vastlopen op dingen die voor anderen vanzelfsprekend leken. Op andere gebieden blonk ik juist weer heel erg uit, en dat was naast fijn, ook overweldigend.

Een grote misvatting over mensen met autisme, is dat ze niet sociaal zijn. Ik ben in vriendschappen vaak juist heel empathisch, steunend, opbouwend en positief aanwezig.

Het grootste probleem is bij mij niet dat ik niet sociaal ben. Het grootste probleem is dat ik een grote en goed werkende bullshitradar heb. Een verjaardagsfeestje is vermoeiend, omdat ik binnen een minuut door heb hoe iedereen zich voelt, en vooral ook: wat er niet uitgesproken wordt. Ik heb dan geen afstandelijk, sociaal praatje klaar om me toch te redden in die situatie. Ik zit als een spons de emoties van ongelukkige persoon A op te zuigen, voel ondertussen de verstikkende onderhuidse spanningen tussen persoon B en C, en ik zie dat persoon D zwanger is, maar het nog aan niemand heeft verteld.

Ik kan in intieme relaties daardoor juist goed voor iemand klaar staan, goed aanvoelen wat iemand nodig heeft, maar als het contact vluchtiger of oppervlakkiger is, vind ik het erg lastig.


Je plek vinden

Toen ik nog niet wist dat ik autistisch was, voelde ik me machteloos in mijn autisme en eigenaardigheden die daarbij horen. Ik bleef maar proberen om erbij te horen, en verloochende mezelf op een heel diep niveau.

Nu, ruim een half jaar na de diagnose kijk ik daar wel anders tegenaan. Ik merk dat hoe meer ik mijn leven autisme-vriendelijk inricht, hoe sterker, vrolijker en energieker ik me voel. Ik ben geen chronisch oververmoeide schim van mezelf, als ik voor mezelf zorg, en als ik leef op mijn eigen voorwaarden. Integendeel.

Het is voor mij pas sinds ik verhuisd ben, en sinds ik niet meer permanent overprikkeld ben, dat ik mijn kwaliteiten beter kan ervaren, en dat ik leer, welke plekken juist wel heel stimulerend voor mij zijn.

Op creatieve plekken, of plekken waar hooggevoelige of empathische mensen samenkomen, voel ik me heerlijk. Ik heb gevoel voor de sfeer van gebedsruimtes, kerken, en daar voel ik me ook heel goed op mijn plek. Ik voel me fijn in de natuur, waar ik de kleinste details opmerk. Ik voel me fijn op plekken waar gemediteerd wordt, en waar mensen bewust bezig zijn met hun eigen ontwikkeling. Dat ben ik zelf namelijk ook.

Ik heb ondertussen hele lieve, gevoelige, steunende en opbouwende vriendinnen gemaakt. Dat lukte me pas, toen ik stopte met proberen om iemand anders te zijn dan ik was. Schoorvoetend sloot ik me aan bij een groepje vrouwen dat elke volle maan bijeen kwam, en stilletjes aan ging ik steeds meer uitspreken hoe ik me voelde. En toen ik echt helemaal open durfde te zijn, stroomde de liefde en vriendschap terug mijn leven in.

Pas toen ik woorden kon geven aan mijn gevoelens, vond ik mensen die zich hetzelfde voelden. Ik heb hier veel therapie voor nodig gehad. En pas toen ik ging lezen over andere vrouwen met autisme, en precies mijn eigen moeilijkheden herkende, kon ik zelf ook woorden geven aan mijn eigen ervaringen. Ik leerde erkennen dat ik mezelf niet hoef te veranderen, maar dat ik juist goed ben zoals ik ben.

Superpower

Autisme is niet alleen een handicap; het is ook een superpower. Ik ken weinig mensen die zich zo in een onderwerp kunnen vastbijten, die zo oorspronkelijk, eerlijk, inventief, out of the box, intuïtief en goed geïnformeerd zijn als iemand met autisme. Ik heb een geheugen waar je u tegen zegt, en ik ben ontvankelijk voor ieder klein signaal dat je afgeeft. In vriendschappen kan dat heel fijn zijn!

De meeste mensen met autisme zijn echte specialisten in hun eigen interessegebied. Dat is ook meestal het gebied dat eindeloos energie geeft, en waar de persoonlijke kracht ligt.

In mijn geval is dat taal, creativiteit, de psychiatrie, religie, en no-nonsense spiritualiteit. Mijn kracht ligt erin, dat ik altijd wil leren, altijd doorzet, en altijd met de grootste inzet werk aan mijn eigen ontwikkeling.

Het kan heel erg lonen om na te gaan, waar jouw interesses liggen, want hierin vind je een enorme batterij om je aan op te laden, en andere, moeilijke dingen beter aan te kunnen!

Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik geen drukke sociale vlinder ben, maar meer een vlinder die af en toe op je hart komt zitten, en aan wie je dan kwijt kunt hoe je je echt voelt. Ik kan je zien, als jij dat ook wil. En dat is een enorme rijkdom.

Ik hoor graag van je wat jouw superpowers zijn, en hoe je je autisme ervaart!

Liefs,

Sofie

 

 

 

 

 

 

De eerste stappen naar verbinding na ontwrichtende ervaringen en een sociaal isolement

Het kan mij persoonlijk ontzettend opluchten om mensen te leren kennen, die zich hetzelfde voelen als ik. Mijn ingang daarvoor zijn meestal sociale media. Je komt erachter dat je niet alleen bent, maar dat je een normale menselijke ervaring hebt. Dat neemt bij mij al een heel groot deel van de pijn weg. Ik gebruik hiervoor vooral Instagram.

Hashtags waarop je lotgenoten kunt vinden, zijn:

#recovery
#recoveryblog
#ervaringsdeskundige
#herstel
#depressierecovery
#depressieherstel
#PTSSrecovery
#PTSSherstel
(vervang steeds ‘depressie’ of ‘PTSS’ door de ziekte waar jij last van hebt)

Je kunt ook zoeken op:

#depressiewarrior
#ptsswarrior
#traumawarrior
#abusewarrior
#neglectsurvivor
#abusesurvivor

Mijn persoonlijke favoriet voor herkenbare en grappige stripjes en plaatjes over mensen met autisme is:

#actuallyautistic

Om je een idee te geven.

Dit zijn allemaal hashtags met een positieve insteek, waar je mensen kunt vinden die op dezelfde weg naar herstel zijn als jij. Ik heb hier ontzettend veel steun aan gehad.


Ervaringsdeskundigen

Als je ook in real life mensen wilt ontmoeten die je kunnen bekrachtigen in je ervaring, zoek dan verbinding met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.

Ik heb hier in therapie nooit over gehoord, maar tegenwoordig zijn er door het hele land organisaties met ervaringsdeskundigen, die je heel goed kunnen helpen. Je moet alleen even weten waar je moet zoeken.

Er worden allerlei trainingen gegeven, en groepen georganiseerd, waarin je je kunt optrekken aan mensen die al heel lang met hetzelfde probleem rondlopen, die die hier verder in zijn dan jij. De insteek is positief, gericht op vooruitgang, maar je hoeft ook je pijn niet te bagatelliseren.

Als je googlet op ‘projecten ervaringsdeskundigen’ en je woonplaats of provincie, dan zul je veel vinden waar je erg blij van wordt.

Je kunt hier van alles leren over je eigen regie, en je leven weer in eigen hand leren nemen.

Ook kun je zoeken naar lotgenotengroepen, of andere praatgroepen. Het gevoel dat je niet alleen bent, kan al zo veel lucht geven, dat je eigen problemen ook beter te dragen zijn.

Nog wat tips:

  • Voor mij is het altijd erg belangrijk dat er een balans is tussen positief contact, en positieve peptalk, maar dat er ook ruimte is voor je verdriet, mocht je dat voelen. Ik vermijd zelf plekken waar één van beide niet aanwezig is. Zorg ervoor dat je positief geprikkeld wordt, maar dat er ook een schouder is om op uit te huilen als het je te veel wordt.
  • En wat ik ook belangrijk vind, zorg als eerste voor jezelf. Het is fijn om online contacten op te doen, maar zorg ook dat dit niet te veel afhankelijkheid veroorzaakt bij beide partijen. Vriendschap is mooi, maar laat het ook vrijwillig en prettig zijn. Soms kunnen sociale contacten met lotgenoten je naar beneden trekken, waak hiervoor. Doe eens in de zoveel tijd een schoonmaakrondje door de social media accounts die je volgt, zodat het niet te veel aan je gaat trekken in negatieve zin.
  • Als je echt dringend hulp nodig hebt, bel dan je huisarts, je behandelaar, of neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie