Herfstige pompoensoep om van te smullen

De eerste keer dat ik deze pompoensoep maakte, was ik nog maar 16 jaar. Ik leerde van een vriendinnetje met een biologisch dynamische moeder hoeveel pompoen je moest gebruiken, en dat je er net zo veel water bij moest doen totdat het net onder staat.

Sindsdien heb ik deze soep elk jaar met veel plezier gemaakt. Het was zo fijn als de pompoenen weer in de winkel lagen, en ik wist dat ik in een handomdraai weer een hele pan heerlijke soep zou hebben.

In de loop der jaren ben ik steeds blijven experimenteren met de kruiden. Een goede pompoensoep bereik je pas als de kruiden goed zijn. Een pompoen heeft van zichzelf immers niet zo veel smaak.

En het leuke is; in deze soep gaan de verse gember en de rauwe knoflook er zo doorheen. Je pureert ze gewoon mee met de staafmixer (of de keukenmachine). Heerlijk, en super gezond.

Qua pompoen ga ik voor gemak; ik gebruik de pompoenen die in elke supermarkt te koop zijn. Dat is altijd dezelfde maat, ongeveer. Je kunt hem net in twee handen vasthouden.

pompoensoephoofdfoto

Benodigdheden

een grote (soep)pan
een groot scherp mes
een klein scherp mesje
een snijplank
een maatbeker
een staafmixer
een weegschaal
een soeplepel

Ingrediënten

1 middelgrote pompoen
1 kilo wortelen of winterpenen
2 teentjes knoflook
30 gr verse gember(wortel)
2,5 liter water
5 groentebouillonblokjes
het sap van een citroen
0,75 el gerookte paprikapoeder
0,75 el nootmuskaat
0,75 el komijnpoeder
1 el Zaanse grofgemalen (pitjes)mosterd
(optioneel: zout of zeezout)
een pakje (soja)room

Deze ingrediënten zijn goed voor een hele pan soep. Heerlijk voor een feestje, of anders om meerdere keren of met een groep van te eten. Restjes zijn makkelijk in te vriezen.

Bereiding

Als eerste was je de pompoen en de wortelen goed. Je gaat ze in hun geheel gebruiken, inclusief schil, dus het is fijn om zeker te weten dat alle pesticiden en vieze vingers van andere kopers er goed vanaf zijn.

Dan verwijder je het groene topje van de wortelen, en snijd je de wortelen in grove stukken van ongeveer 10 cm.

pompoensoepworteltjespan

De pompoen snijd je met een groot mes eerst in vieren. Je verwijdert het groene kroontje en de zaden, en snijdt dan het overgebleven vruchtvlees (inclusief schil) ook in grove stukken.

De pompoen en de wortel doe je samen in een grote (soep)pan.

pompoensoeppanppwttheedoek

Dan doe je het water erbij, en de vijf bouillonblokjes. Dit breng je aan de kook, en laat je ongeveer 30 minuten doorkoken.

Prik even met een vorkje in de stukken wortel en pompoen om te kijken of ze goed zacht geworden zijn. Anders nog even doorkoken.

Dan pak je de staafmixer en pureer je het tot een dikke soep. Dan even proeven: het hangt van de bouillonblokjes die je gebruikt hebt af, hoe zout de soep geworden is.

Ik gebruik het liefste biologische bouillonblokjes, waar minder zout in zit, en ook geen smaakversterkers. Meestal moet ik dan nog flink wat zout toevoegen voordat het op smaak is. Ongeveer een eetlepel.

Dan ga je de kruiden toevoegen:

Je snijdt een stukje gember af van ongeveer 30 gram, en doet dit in zijn geheel in de soep. Je gebruikt nu weer de staafmixer om dit er rauw doorheen te pureren. Dit geeft enorm veel smaak.

Hetzelfde doe je met de verse knoflookteentjes. Twee is genoeg.

En je roert er het sap van een citroen en een eetlepel pittige mosterd door.

Dan ga je de soep op smaak brengen met de kruiden.

Begin met een halve eetlepel per kruid, en proef of je nog wat smaak mist.
Mijn advies is om ongeveer driekwart eetlepel te gebruiken van alle kruiden.

Goed doorroeren, proeven, misschien nog wat zout en peper toevoegen, en klaar is je soep.

Serveer hem met een beetje (soja)room.

Eet smakelijk! 🙂

pompoensoepkommenklaar

 

Hallo lieve herfst, ik heb je gemist.

Ieder jaar als ik de herfst voor het eerst in de lucht voel, maakt mijn hart een sprongetje. Herfst is vol van dromen, van speculaas bakken, van kopjes thee, van opwaaiende jassen en sjaals, en van veel warme drankjes uitproberen, rondzingende blaadjes, van regen zou ik willen zeggen, maar ik hoop toch eigenlijk dat de zonnige dagen nog even blijven.

Ik heb in het bos al de eerste blaadjes, eikels en dennenappels op de zachte grasgrond zien liggen. Gisteren maakte ik een wandeling met een goede vriend, en hebben we een half uur op de warme bosgrond gezeten en genoten van het uitzicht, en van goede gesprekken.

IMG_1492

Ik begon zin te krijgen in een herfstpicknick, lekker in de zon, terwijl het licht mooi gefilterd wordt door naaldbomen en loofbomen die net nog hun blaadjes even vasthouden, voordat ze ze met een zucht weer loslaten. Zo wordt alles weer nieuw.

Ik ben ook jarig in de herfst. Op 28 oktober. Deze keer zijn we in de week van mijn verjaardag in een schattig klein huisje midden in het bos, geen andere mensen te vinden in de wijde omtrek. Het huisje moet warm gehouden worden door de hele dag en nacht hout te stoken. Romantisch vind ik dat.

Het leukste onderdeel van het huisje staat op een onverwachte plek; in de tuin, en dus midden in het bos, staat een badkuip die echt is aangesloten. Je begrijpt dat ik mezelf nu al op mijn verjaardag in een berg schuim zie liggen, met uitzicht op het herfstbos.

13164307_10207487157995629_7242010563943023796_n-2

(foto komt van de site http://www.natuurhuisje.nl en is gemaakt door de eigenaars)

Ik vind de herfst zo’n creatieve tijd ook. Ik steek meestal veel tijd in het maken van handgemaakte cadeautjes voor Kerst en Sinterklaas, en de herfst is voor mij het moment bij uitstek om mijn haaknaalden en breipennen weer op te pakken, en mij naaimachine weer tevoorschijn te halen.

Mocht je nou zin krijgen in het volgen van alle creatieve ideeën die ik verzamel; ik heb laatst in een opruimerige bui mijn Pinterest helemaal netjes en up to date gemaakt, dus als je zin hebt om daar ook te delen, voeg me dan even toe… Klik hier voor mijn profiel

Schermafbeelding 2016-09-01 om 13.28.11

Ik ben zo blij dat het september is, en dat we weer een koudere tijd in gaan. Dat ik weer wat nieuwe herfstkleren mag kopen van mezelf, en me kan hullen in wollen laagjes en zo mezelf bescherm tegen de wind.

Herfst, ik hou van jou.

 

En soms is er verdriet

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En soms is er verdriet dat je in tweeën splijt. Van dat verdriet dat met een hamer op je borstkas slaat tot je open doet, en zijn hand pakt.

Vandaag is zo’n dag. Het is een verdriet dat zich moeilijk laat horen, en dat vooral aandringt om te huilen, maar net niet hard en plotseling genoeg om dat ook daadwerkelijk te doen. Het is een verdriet om te dragen, meer nog dan uit te schreeuwen.

Misschien moet ik het de komende dagen als een klein kindje op mijn schouders laten zitten. Laten kijken naar hoe het leven nu is, naar hoeveel liefde mij omringt.

Het is een verdriet van verlatenheid en verlies, en het rolt als een harde steen van mij af. Ik ben een berg, en ik heb een krater in mijn hart vandaag.

Toch staan mijn voeten stevig op de grond. Ik vraag me af, of de steen, nu ik er naar kijk, ook de vorm van een hart heeft. En of ik hem terug kan stoppen, of eeuwig kwijt ben.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik denk dat eerste, maar het duurt een tijdje. Verdriet is van jou, verdriet is van mij, en daar doet niemand iets aan af. Ik denk dat tranen die je huilt net als een rivier in de zee, weer terugstromen. Het blijft altijd een deel van jou, maar kan minder troebel, en minder zwaar zijn.

De zon gaat niet op, als er een berg verdriet in de weg ligt. Zorg er daarom voor als een moeder voor een pasgeboren kind. Laat je verdriet niet weglachen, al is een kleine glimlach soms net iets dat verdriet een beetje zachter en draaglijker maakt.

Soms, denk ik wel eens dat mijn verdriet nooit meer ophoudt. En dat maakt dat ik benauwd word, en mijn tranen wegstop, en probeer een leuk leven te hebben. Proberen en streven, en leuk en gezellig, gaan niet zo goed samen, is mijn ervaring.

Het is handiger om te laten zijn. Laten bestaan. Lucht geven. Ruimte in je borstkas ademen, en jezelf gunnen om te voelen, hoe moeilijk ook.

Verlies, verliefdheid, of iets anders.

 

Wat ik altijd al eens wilde doen: in een smaragdgroene zee zwemmen

Afgelopen zomer was het zo ver: we gingen voor het eerst met het vliegtuig naar een tropisch eiland. Ik keek mijn ogen uit; overal waaiende palmbomen (en dan niet zo’n levensmoeie geïmporteerde palmboom, maar echt, in volle glorie, deinend in de wind…)

Het was een vakantie vol eerste keren: de eerste keer richting de evenaar, de eerste keer in de zomerzon zitten bij een tropisch zwembad, met als grootste zorg of ik al bruin geworden was, en voor het eerst paëlla eten met mosselen en garnalen zó uit de atlantische oceaan.

IMG_1312

Zorgeloos ben ik bijna nooit, ik heb meestal een onvermoeibare reeks van gedachten die me bezighouden, maar daar in de zon, vond ik een zorgeloos stukje hart, dat heel helder bonsde en dat me iets heeft teruggegeven dat ik al heel lang kwijt was; rust, helderheid, en een doordrongen zijn van kleuren die ik nog niet eerder had gezien, en smaken die ik nog niet eerder had geproefd.

Op één van de laatste dagen zijn we over een onverharde weg al hobbelend richting het zuiden gereden om de witte stranden te bezoeken. Toen ik oog in oog stond met de oceaan, voelde het alsof er iets gebeurde dat nu pas echt kon worden. Er ging een schokje door me heen. Van ongeloof, maar ook van geluk.

IMG_1342

In Nederland had ik al vaak vooruit gedroomd, naar de wuivende palmen en de heldergroene zee, maar nu was het echt en ik moest mezelf even knijpen. Misschien omdat ik nooit had gedacht dat dit zou gebeuren: ik met mijn volle lijf, volle hart, volle hoofd op een helderwit strand met mijn voeten in het smaragdgroene water.

Ik heb wel eens angst om door de zee verzwolgen te worden, maar hier werden we opgetild en zachtjes neergezet. Het water was doorzichtig tot de bodem. Je kon je eigen voeten zien, en het zachte zand, de rotsen, en we waren even buiten onszelf van vreugde. Dit gebeurde, echt, en we waren net kleine baby’tjes die voor het eerst in bad gingen; rozig, vrolijk en onbezorgd.

IMG_1346

 

Een wandeling door een prachtige tuin, alleen de zon, mijn camera, en ik.

Gisteren was de herfstzon zo prachtig. Op mijn verjaardag (woensdag) was ik zo vreselijk verdrietig. Ik wilde alleen maar onder de dekens gaan liggen en verdwijnen. Iedereen was zo blij, en stuurde vrolijke felicitaties. En hoe langer dat duurde, hoe meer ik me misplaatst ging voelen.

IMG_0108

Gisteren was dat anders. Met een knoop van verdriet nog in mijn maag, ging ik weer naar therapie. We hebben mijn verjaardag gevierd, ik kreeg cadeautjes, en iedereen was zo vreselijk lief voor me, dat ik al gauw weer warm was, en zin kreeg om naar buiten te gaan.

IMG_0112

Ik volg therapie in een antroposofische werkgemeenschap, en één van de fijne dingen daar aan, is dat we een prachtige tuin hebben, waarin we zelf groenten,  kruiden en bloemen verbouwen. Bij iedere lunch hebben we soep of een salade van groenten uit eigen tuin. Zo fijn. We zeggen er ook een spreuk bij: ” (…)  Bloem en vrucht, gevuld met zon. Dankbaar drink ik uit de bron.” Mooi vind ik dat.

IMG_0122 IMG_0142

Er gaat iets verwarmends van uit. We besmeren dikke plakken biologisch brood met roomboter, en boerenkaas. We zijn soms stil, minutenlang. En soms wordt er gelachen en gepraat.

IMG_0147

En natuurlijk wordt er ook veel gehuild. Niet door mij, ik kan dat niet goed laten zien. Maar toch word ik er wel getroost.

IMG_0153 IMG_0156

Gistermiddag was zo’n dag die me goed deed. Na mijn schilderklusje had ik wat tijd over om de tuin in te wandelen. De wind was fris, en waaide in mijn haren en gaf me de koele wangen die ik zo bij de herfst vind horen.

IMG_0101IMG_0160 IMG_0161

En dan word je getrakteerd op dit spektakel aan kleuren, vormen, en allemaal beschenen door een gouden zonlicht.

IMG_0166 IMG_0175

Ik wens jou ook zo’n fijne plek. Om thuis te komen.

Over geraakt worden en kwetsbaar zijn: een ode aan gevoelige mensen.

IMG_7617

Afgelopen week gebeurde er iets vervelends. Ik had me behoorlijk bloot gegeven in mijn nieuwe behandeling, maar ik werd toch weggestuurd. Dat klinkt heel hard, weggestuurd, en dat is het eigenlijk ook wel. Ze hadden wel een punt, want het klopt dat ik regelmatig uit viel. (Ik heb ME/CVS) Een regime van vroeg opstaan, en twee lange dagen aanwezig zijn, nam ook zijn tol. Dat was zo. Maar ik voelde ook iets anders. Een diepgeworteld ik-word-in-de-steek-gelaten. En een nog sterker ik-ben-fout, een kinderlijk ik-heb-het-verkeerd-gedaan. Dat is iets dat ik in mijn leven ben gaan geloven, over mezelf.

Daarvan kun je zeggen wat je wil, maar voor mij is dat regelmatig waar. Ik heb een kind in mij, dat steeds te horen heeft gekregen dat het alles fout doet. “Verpest mijn verjaardag niet met je verdriet.” “Verpest deze vakantie niet met je vervelende karakter.” “Ik maak geen eten voor jou vandaag, want je hebt niet naar me geluisterd.” En langzaam, ben ik onzichtbaar geworden. Te vaak gekwetst. Te veel alleen geweest. Met mijn emoties, met mijn gedachten.

IMG_8059

En ineens, was ik weer even dat kind. Aan mijn lot over gelaten, opgesloten op de wc. Ik raakte in paniek. Ik ging om me heen slaan. Ik ben er dan ook van overtuigd, dat niemand mij kan helpen.

Het is ook heel eenzaam, twintig jaar van je leven, een verbod opgelegd te krijgen, om jezelf te zijn. Als je uit dat keurslijf komt, ben je niet meteen weer soepel, weer buigzaam. Je beweegt je stram, en je weet niet goed hoe woorden te geven, aan wat je voelt. Je weet niet goed, wie je wel en niet kunt vertrouwen.

Ik heb nooit gevoelig mogen zijn. Ik heb nooit mogen huilen, en ik ben ook nooit getroost. Bewust aan het huilen gemaakt, dat wel. Ik kom heel veel mensen tegen, nog steeds, die mij vertellen minder gevoelig te zijn. Maar ik kan het niet. Misschien ken je het, gevoelens zijn snel te veel in deze wereld. Snel ben je een aansteller, een luiwammes, een jankebalk.

Maar weet je, gevoelige mensen moeten er ook zijn. Zijn nodig. Ja, we leven in een maatschappij, waarin gevoel, moeilijk een plek vindt. Maar juist daarom, moet je er zijn. Moeten we er zijn. Je tentakels pakken verhalen op, die anders niet verteld zouden worden. Je woorden, zijn zacht en kwetsbaar. Als een dun takje. Je voelt, dat wat je zegt.

Je maakt verbinding. Als deze wereld zou bestaan uit schreeuwende en commanderende verkeersregelaars, dan zou het misschien in strenge banen verlopen. Maar er moeten onderweg mensen zijn, die hun raam open draaien, en een liedje zingen. Die uit de lange lijn van brullende stalen plaatwerken op smeulende wielen durven stappen. Er moet iemand zijn, die de deur open doet en zegt; we gaan daar in het gras liggen, en het kan me gestolen worden, wat zij ervan zeggen.

IMG_8056

Er moet iemand zijn, die met een fijn potloodlijntje jouw gevoel verbeeldt. Er moet iemand zijn die dapper genoeg is, zijn penseel in de verf te dopen, en met knallend roze, een streep zet tussen als dat geschreeuw en gevloek. Kanker, is meer een codewoord geworden, dan wat het feitelijk is; iets onontkoombaars.

Er moet iemand zijn, die dat ziet. Die kinderen de warme handen om de oren legt, als die woorden vallen. Er moet iemand zijn, die met houten blokken, een eigen wereld bouwt, en die anderen uitnodigt, mee te gaan. Naar een plek in je buik.

Snap je?

IMG_8055

En dit alles zeg ik, omdat ik ben gekwetst. Soms zijn er mensen, die gaan met modderpoten, precies op die plek in je buik staan. Die vertellen je anders te zijn, anders te denken.

En dan denk ik vaak ook nog: ja, ik moet anders zijn, anders denken. Maar NEE, jij gevoeligerd, jij hoort erbij. En jij, en jij, en jij. Laat het je niet vertellen.

Er moeten mensen zijn zoals jij, die geen rechte weg lopen, maar die op weg zijn, altijd op weg.

Fotografie: Een weekend tussen de maïsvelden. Over tussen mensen zijn, bij mensen horen, en een kind van de natuur zijn.

Een weekendje weg met een groep vrienden, was voor mij best een hele uitdaging. Ik heb vaak veel tijd voor mezelf nodig.  Om met mezelf verbonden te blijven, om creatief bezig te kunnen zijn, om mijn gedachten te kunnen laten gaan.

IMG_8310

Gelukkig had ik mijn camera bij me, en kon ik de omgeving verkennen door de zoeker. Fotograferen geeft me rust, ruimte. Alsof ik heel even kan zwemmen in de beelden die ik zelf maak.

We gingen met z’n tienen (en een baby) vier dagen op vakantie in een grote villa. Met ligbad, sauna, tafeltennistafel, en een grote tafel waar we met z’n allen konden eten. Het was een prachtig houten huisje, en ik merk dan weer hoe zeer ik rustig word van dingen die ik mooi vind. Ik vind schoonheid geruststellend. Het is zacht en rond vergeleken met mijn gedachten, en vormt een kussen waar ik in kan leunen.

We zaten midden tussen de maïsvelden, en tijdens een wandeling kwamen we een veld vol met uitgebloeide en zwart geworden zonnebloemen tegen, die hun kop lieten hangen. Een melancholisch beeld dat me achtervolgt, en dat ik graag zou willen schilderen.

IMG_8491

Het doet me ook denken aan schilderijen van Vincent van Gogh. Vanwege de zonnebloemen, maar ook omdat ik de laatste tijd keek naar het programma van Jeroen Krabbé, waarin hij een reis maakt langs de plekken waar Vincent gewoond en veel, heel veel geschilderd heeft. Ik ben niet per se fan van het werk van Van Gogh, maar ik voel me wel heel erg geïnspireerd door de overtuiging en toewijding waarmee hij geschilderd heeft, en hoe hij eindeloos zijn omgeving bestudeerde en vastlegde. Hij is door oefening groot geworden. Door zijn omgeving als onderwerp te nemen, werd het studeren met het schilderen denk ik ook behapbaarder (iets waar ik zelf veel behoefte aan heb; ik wil vaak te veel en te veel tegelijk) en tegelijkertijd zijn de schilderijen ook heel nauw met hem verbonden; ze staan dichtbij hem, en ademen intimiteit. Knap vind ik dat.

Klik hier voor schilderijen van Vincent van Gogh.

Zo werd een uitdagend weekend, ook een nieuwe aanleiding om veel te gaan voelen en vastleggen. Ik laat je de foto’s zien, in willekeurige volgorde, om je de sfeer te laten proeven, en even deelgenoot te maken van mijn stille gedachten en gevoelens. Want het meeste gebeurt voor mij toch in mijn binnenste, waar ik grote reizen kan maken, en van waaruit grote beelden kunnen komen, als ik eenmaal durf.

IMG_8267

IMG_8313

IMG_8352

IMG_8360

IMG_8274

IMG_8452

IMG_8467

IMG_8488   IMG_8492

Zo fijn, dat de natuur er altijd is, in al haar schoonheid, om een tegenwicht te bieden aan alles wat ik met me meedraag; vooral ook, als ik tussen mensen ben, en ik zo veel moeite heb, met het tussen mensen zijn.

CQGAoP8UwAAhqbx

Uit: Thomas Verbogt, Als de winter voorbij is.

Een prachtig, prachtig boek, dat ik las op stille momenten. Ik schrijf een recensie als ik het uit heb, maar nog even geduld want ik wil het langzaam pellen.

Tot gauw.

Dag, mama. [Vervolg] Met z’n vieren in de auto naar de duinen, met het bloemstuk achterin. Afscheid nemen, van mama.

Afgelopen woensdag was het zover: mijn moeder werd om 14.00 uur begraven. En ik, heb besloten er niet bij te zijn. De voorgeschiedenis lees je hier: Klik.

Fotografie: Maartje Markenstein

Het is een afschuwelijk leven, om niet je eigen waarheid uit te kunnen spreken. Je stopt het grootste gedeelte van je eigen herinneringen, gedachten, en gevoelens weg. Mensen maken dus maar contact met een heel klein stukje van jou. En dat is het meest eenzame dat ik ooit gevoeld heb. Daar zijn ook geen woorden voor.

Als je misbruikt of mishandeld wordt, is het meestal nodig en fijn als je hierover met iemand kunt praten. Maar ik heb die kans nooit gehad. Ik zat zo verstrikt in het doen-alsof van de jaren die voor me lagen: de meeste mensen kenden me niet anders, dan dat ik stil, moeilijk te bereiken, en berekenend geworden was.

Hoe gaf ik ruimte aan mezelf, zonder mijn eigen gevoelens nogmaals te verloochenen?

Ik zag al op tegen de begrafenis, vanaf het moment dat ik wist dat mijn moeder ziek was, en niet meer beter zou worden. Ik weet dat bijna niemand mijn ervaring deelt, dus ik wist dat ik me heel alleen zou gaan voelen. Ik heb er nog over nagedacht, wat ik zou kunnen zeggen, dat wel recht kon doen aan mijn eigen gevoelens. Zonder dat ik daarmee iets zou verstoren. Want dat ik dat niet wilde, was me meteen duidelijk.

Uiteindelijk heb ik besloten om mezelf niet te pesten met een begrafenis waarin ik me vervreemd zou voelen van van de mensen om mij heen, en waarin ik zelf niet zelf mijn waarheid zou kunnen spreken.

DSC_1651

Toen ik even zat te mijmeren, zag ik ineens dit voor me: het duinmeertje waar we honderd keer met mijn ouders, en broer, en vriendjes en vriendinnetjes hebben gezwommen, en zo veel plezier hebben gehad. Op het water dreven bloemen, in verschillende kleuren, en het licht was prachtig.

Ik vond het bijna een te groot idee om zelf uit te voeren, en ik heb het ook nog even voor me gehouden. Maar het beeld liet me niet los. En die avond vertelde ik aan mijn vriend, dat ik dit wilde doen. Het liefst met de bloemen uit het bloemstuk dat ik samen met mijn broer had uitgekozen.

Heel voorzichtig polste ik mijn broer, of ik de bloemen mocht gebruiken. Het leek eerst niet te lukken, en ik was van plan om zelf bloemen te kopen in dezelfde kleuren als het bloemstuk. Totdat mijn broer een half uur voordat we zouden vertrekken, belde, en mij toestemming gaf om de bloemen van het graf te halen.

Toen we bij het graf aan kwamen, begreep ik waarom: het graf was één grote bloemenzee. Het was prachtig. Ik kreeg de bloemen mee, en met z’n vieren vertrokken we met de auto naar de duinen.

Op een korte regenbui na, was het prachtig weer. En het licht, was precies als het beeld dat ik eerder had gezien: zacht en gefilterd door wat kleine wolken.

En toen ging ik het echt doen: tot mijn billen het water in, met steeds een klein bosje bloemen in mijn hand. Het was geweldig om mijn beste vrienden bij me te hebben, en te zien hoe ze de bloemen met grote zorg uitkozen en aan mij gaven, om te verstrooien.

DSC_1541

Koud!

DSC_1595

Mijn vriend zocht samen met ❤ vriendin L de bloemen uit. (En laten we vriendin M. ook in het zonnetje zetten: die maakte deze mooie foto’s.)

DSC_1600

Sporen van het verleden op mijn huid.

DSC_1601

DSC_1620

DSC_1628

DSC_1646

DSC_1646

Ik laat de foto’s maar voor zich spreken. Het was een prachtige ervaring. Ergens halverwege, keek ik het meer op, zag ik alle bloemen drijven, en dacht ik: dit is het mooiste, dat ik ooit gedaan heb.

Het voelde voor mij niet goed, om het ritueel alleen maar mooi te laten zijn. Het was ook zwaar.

Dus heb ik als laatste nog een steen in het water gegooid, die voor mij stond voor alle zware herinneringen en gevoelens.

DSC_1627

DSC_1654
De bloemen dreven steeds verder naar het midden van het meer. Nog één keer kijken.

Dag, mama..

Inspiratie: Balkon Restyle!

Zo.. Even een laagje stof van mijn blog af blazen, haha! De afgelopen weken was ik niet zo schrijverig. Ik ben heerlijk bezig geweest met het naaien van een superschattig knuffelkonijn en het leren breien van een patroon. En ik ben een beetje verslingerd geraakt! Daarover later meer.

Wat ik ondertussen ook gedaan heb (samen met mijn vriend), is het restylen van het balkon. We hadden een heel ongezellig – door duiven ondergepoept – stenen balkon, en we wilden het daar graag gezellig maken voor de zomer.

Zo gezegd zo gedaan; we hebben een mooie houten vloer gelegd (te koop bij Ikea, en makkelijk te bevestigen met klikbare delen), en hebben een sprintje naar Intratuin getrokken voor de aankleding.

Kijk je mee?

IMG_7353

Het bistrosetje komt nog van mijn vorige huis, en heb ik gekocht bij Ikea. We hebben er nu kussentjes bij gekocht, zodat het wat lekkerder en warmer zit. Op tafel staat een gezellige citronella kaars, tegen de muggen, maar vooral omdat het mooi is. 🙂

Achterin zijn we bezig om een moestuintje aan te leggen in de kweekbakken van de Intratuin.

IMG_7362

Achterin laten we een plant met oranje bloemen tegen de regenpijp op klimmen voor extra sfeer en kleur
En heb je onze terrashaard al gezien? Een kleine 40 euro bij Intratuin. Heel gezellig voor de wat guurdere avonden.

IMG_7346

In lange bakken (Gamma) aan de balkonrand, hebben we een kruidentuintje. In de tweede bak zitten mooie plantjes.

IMG_7326

Ik ben er helemaal blij mee! Laat de zomer nu maar komen. 🙂

Low-budget Paas-DIY: eieren verven met zelfgemaakte verf (because you’re worth it)

Nu ik dit schrijf, is het net nog ochtend, en heb ik er een heerlijke meditatie, ontspanningsoefeningen en een dutje op zitten. Heerlijk om soms midden op de dag even te slapen en zo lekker kreukelig en kriebelig wakker te worden.

Vandaag deel ik een heel makkelijk recept met je. Deze keer voor het maken van natuurlijke verf voor paaseieren. Het is echt verbazend simpel om dit te maken, en het resultaat is prachtig.

eggsfeatured
Ik heb ervoor gekozen om blauwe, gele en bruine verf te maken. Daar heb je het volgende voor nodig:


Ingrediënten:

Je gebruikt voor de kleurstoffen:

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

(koffie is optioneel, hier kun je nog extra bruine verf van maken)

En om er verf van te maken heb je nodig:

– Water (hoeveelheid afhankelijk van de grootte van je pan)

– Witte azijn (ik heb witte wijnazijn gebruikt)

– 3 eetlepels zeezout

 

Keukengerei:

een groot hakmes

3 simpele ijzeren pannen

een lepel

een zeef

een oude theedoek (of keukenrol)

drie diepe magnetronbakjes

Een afdruiprek

En je hebt natuurlijk: witte eieren nodig. Dat zet ik even vetgedrukt neer, omdat ik zelf eerst zonder nadenken een doos bruine eieren had gekocht, en later pas bedacht dat dat niet zo goed ging werken. Haha. Dus toen heeft mijn vriend nog een doos witte eieren voor mij meegenomen uit de stad.

Uiteindelijk is het gelukt, hoor.

IMG_6395

Je maakt het als volgt:

Voor drie kleuren verf, heb je drie pannen nodig. Ik heb gewoon roestvrijstalen pannen gebruikt, waar je normaal groente of pasta in kookt. Ook belangrijk: ze zijn schoon uit de afwasmachine gekomen. Da’s wel zo fijn.

Bereiding:

Eerst hak je de uien en de rode kool in grove stukken. Het hoeft allemaal niet zo precies, want tijdens het koken, vallen ze vanzelf een beetje uit elkaar, en geven ze ook zo hun kleurstof af.

Dan doe je de rode kool in de eerste pan, de uien in de tweede pan, en de kurkuma in de derde.

Je hebt voldoende verf nodig om de eieren helemaal onder te kunnen dompelen. Ik heb de maat bepaald door de rode kool als basis te nemen, en bij de ui en de kurkuma, het water even hoog in de pan te laten komen. Zie hier:

IMG_6314

De pannen waren ongeveer voor de helft tot driekwart vol.

Vervolgens, voeg je aan elke pan ongeveer drie eetlepels witte azijn toe, en een grote eetlepel zeezout. Dit zorgt ervoor dat de verf uiteindelijk goed aan de eieren gaat hechten.

Dan breng je het water in alledrie de pannen aan de kook, en laat je het ongeveer een half uur goed doorkoken.

Verwijder de groenten en zeef de verf, voordat je het gekleurde water in de magnetronbakjes overgiet.

FullSizeRender

(De bruine kleurstof is bij mij wat minder geworden, omdat ik heb gemorst tijdens het zeven. Ik had gelukkig wel genoeg over.)

Laat de verf afkoelen, en kook ondertussen de eieren ongeveer tien minuten, tot ze hard zijn.

Dan kan het leukste stukje beginnen: het verven van de eieren.
Je laat de eieren per twee of drie (maar dit kun je natuurlijk zelf bepalen) voorzichtig in de verf zakken met een lepel, zodat je zachtjes op de bodem kunnen rollen. Dan weet je zeker dat de schil niet per ongeluk breekt.
Let erop dat je na ieder ei, de lepel even droog maakt met een oude theedoek, of wat keukenpapier. Zo blijven de kleuren mooi.

blauwe eieren

Voor oranje-bruine eieren, leg je ze ongeveer drie kwartier in de verf die je van de uien hebt gemaakt. (Af en toe even kijken hoe ver ze zijn!) De kleur die ik gemaakt heb, komt best dicht in de buurt van de kleur van gewone bruine eieren. Als je dat niet wil, laat je ze nog wat langer staan.

Als je echt donkerbruine eieren wil, kun je ze een half uur tot een uur in afgekoelde, sterke koffie zetten (gewoon gemaakt zoals je die altijd maakt).

eggsbruinzacht

 

Je kunt ook een beetje experimenteren, en een ei eerst in de ene kleur leggen, en dan nog even in de andere kleur. Dan krijg je leuke, onverwachte effecten.

Kijk maar:

groene eieren
Nou, dit was mijn meest ambitieuze blogpost tot nu toe. 😉 Ik hoop dat je het leuk vond!

Ik wens je veel plezier met maken, en ik hoor het graag als je ze ook hebt gemaakt!