Herfstinspiratie voor jou

Hier is hij dan: de super lange herfstpost die ik beloofd had!

Want: hoewel de herfst voor veel mensen een fijn seizoen is, zijn er ook weer anderen die het liefst een winterslaap houden tot de lentezon weer zijn intrede doet. Hoe dan ook, deze post is voor jou! Geniet mee met de herfstige inspiratie en mooie foto’s, om nog meer in de herfststemming te komen.

Ik geef je 17 tips voor activiteiten die je kunt doen om optimaal te genieten van de herfst en jezelf ook een beetje te pamperen.

  1. Maak een wandeling in het bos of op het strand.
    Niets zo mooi als een woeste lucht boven de zeelijn of de verkleurende blaadjes in het bos. Kies een goede vriend uit en ga samen lekker naar buiten om de frisse en koude lucht op je gezicht te voelen.IMG_2337

2. Maak een herfstig gerecht, zoals pompoensoep, een verwarmende linzensoep, of rooster herfstgroenten in de oven met tijm en een sticky laagje gekarameliseerde maple syrup oftewel maple glaze. 

IMG_4029

Voor de maple glaze: doe 1 deel maple syrup/ahornsiroop bij 1 deel olijfolie, hussel de groenten erdoor en rooster de groenten in de oven voor ongeveer een half uurtje tot drie kwartier. Simpeler kan niet, en zó lekker.

Warm en gezond, vullend eten houdt je de hele dag warm en geeft je de mogelijkheid om op andere momenten je tevreden te voelen en leuke dingen te doen.

3. Sta vroeg op en kijk naar de zonsopgang.

IMG_1942

In de herfst heeft het licht een hele andere kleur. Soms bijna de kleur van vuur, andere keren is er heel scherp zonlicht dat je huis scherp verlicht.

4. Maak het extra gezellig als het regent.

IMG_1643

Ja, het is koud, en ja, je haar waait door de war. Maar: het is zo gezellig binnen als de regen op de ramen tikt. Zet lekker knus de verwarming aan, neem een warme douche, steek kaarsjes aan, doe een gezellige pyjama en sloffen aan, en je voelt je al een stuk beter.

IMG_1701
5. Knutsel met zachte materialen, bijvoorbeeld een simpel projectje met vilt

IMG_2050

6. Ga buiten foto’s maken van de mooie herfstkleuren.

IMG_2335

7. Maak een zacht en warm plekje voor je huisdier.

IMG_0161

Ik heb zelf twee katten, Luna en Missy, en ze vinden het heerlijk als we een warm dekentje op de bank leggen. Ook zoeken ze ons gezelschap meer op om samen lekker te knuffelen op de bank. Zo gezellig!

8. Ga vintage shoppen en kijk welke schatten je tegenkomt.

_MG_1561

Zo vond ik dit idiote (maar geweldige) bordje. Zie je hier al een roze gebakje op staan? Ik wel!

9. Koop een mooi cadeautje voor jezelf dat je niet nodig hebt maar wel verdient.

IMG_3962

Ik heb dit popje gekregen van mijn vriend en gekocht bij Studio de Winkel

Ik ben er enorm blij mee. Het is zo’n lief, mooi en onschuldig popje. Met een konijn in de arm en een bosje bloemen in de hand. En dan die rode schoentjes. Ik word er enorm blij van. Zo leuk om mooi tentoon te stellen in je huis en jezelf steeds weer te herinneren aan het kind in jezelf.

10. Breng je huis in herfst-stemming

IMG_1404

Ik heb gekozen voor okergele, donkergroene en koperkleurige kaarsen en heb de herfst in huis gehaald met een groot boeket met herfstbladeren, lelies en rode rozen.

11. Neem een voetenbadje en verzorg je voeten.

IMG_3967

Er zijn allerlei bruistabletten, magnesium kristallen en voetencrèmes op de markt. Ik doe dit als ik het koud heb en als ik me rot voel. Heerlijk even je voeten verzorgen en in warm water dompelen geeft me echt een boost als ik er even doorheen zit.

12. Ontbijt op een koude dag in bed.

IMG_3977

13. Maak zelf popcorn in de pan. Veel leuker dan met de magnetron!

IMG_3993

De gedroogde maïskorrels staan bij de zakken gedroogde bonen. Je doet een bodempje maïskorrels met een laagje plantaardige olie in een pan, en terwijl je de pan blijft schudden (anders brandt het aan) heb je binnen een paar minuten een hele schaal vol heerlijke popcorn. Je kunt het zelf zouten of zoeten hoe je het wil. Niet alleen veel goedkoper, ook veel gezelliger dan popcorn uit de magnetron!

14. Koop een theebloem.

IMG_4008

Een theebloem is een bundeltje thee in de vorm van bolletje, die je in heet water laat weken en die dan openvouwt als een bloem. Het is geweldig, vooral in een glazen theepot. Je kunt meerdere keer thee zetten van één bloem, dus zeer geschikt voor een middagje met je vriendinnen.

Kijk nou hoe mooi:

IMG_4002
15. Maak tijd voor de mensen die je lief zijn

IMG_3995

Hier ga ik met mijn beam of light, ofwel mijn vriendje, een spelletje doen. Hij pakt hier een spelletje uit de kast, terwijl de zon op zijn derrière schijnt. Het leven is mooi.

16. Koop een nieuw knutsel- of schildermateriaal voor jezelf om mee te spelen.

IMG_4004

Hier had ik net nieuwe kleuren aquarelverf gekocht. Ik heb er al zo’n plezier van gehad!

De herfst is een goede tijd om een nieuwe hobby te beginnen, of een oude hobby nieuw leven in te blazen. Ik zelf ben erg fan van creatieve activiteiten, als de regen tegen het raam slaat, maak ik het vaak gezellig met een mooie kaars en een kopje thee of koffie, en ga ik lekker aan de slag met verf, potloden en stiften.

17. Het is altijd leuk om jezelf te verwennen met wat nieuwe make-up en je mooi te maken, je haar mooi te doen en een nieuwe selfie te maken.

22308991_10211885913081757_2675109914207364848_n

Geniet van de herfst, lieve mensen!

Sofie

En soms is er verdriet

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

En soms is er verdriet dat je in tweeën splijt. Van dat verdriet dat met een hamer op je borstkas slaat tot je open doet, en zijn hand pakt.

Vandaag is zo’n dag. Het is een verdriet dat zich moeilijk laat horen, en dat vooral aandringt om te huilen, maar net niet hard en plotseling genoeg om dat ook daadwerkelijk te doen. Het is een verdriet om te dragen, meer nog dan uit te schreeuwen.

Misschien moet ik het de komende dagen als een klein kindje op mijn schouders laten zitten. Laten kijken naar hoe het leven nu is, naar hoeveel liefde mij omringt.

Het is een verdriet van verlatenheid en verlies, en het rolt als een harde steen van mij af. Ik ben een berg, en ik heb een krater in mijn hart vandaag.

Toch staan mijn voeten stevig op de grond. Ik vraag me af, of de steen, nu ik er naar kijk, ook de vorm van een hart heeft. En of ik hem terug kan stoppen, of eeuwig kwijt ben.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ik denk dat eerste, maar het duurt een tijdje. Verdriet is van jou, verdriet is van mij, en daar doet niemand iets aan af. Ik denk dat tranen die je huilt net als een rivier in de zee, weer terugstromen. Het blijft altijd een deel van jou, maar kan minder troebel, en minder zwaar zijn.

De zon gaat niet op, als er een berg verdriet in de weg ligt. Zorg er daarom voor als een moeder voor een pasgeboren kind. Laat je verdriet niet weglachen, al is een kleine glimlach soms net iets dat verdriet een beetje zachter en draaglijker maakt.

Soms, denk ik wel eens dat mijn verdriet nooit meer ophoudt. En dat maakt dat ik benauwd word, en mijn tranen wegstop, en probeer een leuk leven te hebben. Proberen en streven, en leuk en gezellig, gaan niet zo goed samen, is mijn ervaring.

Het is handiger om te laten zijn. Laten bestaan. Lucht geven. Ruimte in je borstkas ademen, en jezelf gunnen om te voelen, hoe moeilijk ook.

Verlies, verliefdheid, of iets anders.

 

Wat ik altijd al eens wilde doen: in een smaragdgroene zee zwemmen

Afgelopen zomer was het zo ver: we gingen voor het eerst met het vliegtuig naar een tropisch eiland. Ik keek mijn ogen uit; overal waaiende palmbomen (en dan niet zo’n levensmoeie geïmporteerde palmboom, maar echt, in volle glorie, deinend in de wind…)

Het was een vakantie vol eerste keren: de eerste keer richting de evenaar, de eerste keer in de zomerzon zitten bij een tropisch zwembad, met als grootste zorg of ik al bruin geworden was, en voor het eerst paëlla eten met mosselen en garnalen zó uit de atlantische oceaan.

IMG_1312

Zorgeloos ben ik bijna nooit, ik heb meestal een onvermoeibare reeks van gedachten die me bezighouden, maar daar in de zon, vond ik een zorgeloos stukje hart, dat heel helder bonsde en dat me iets heeft teruggegeven dat ik al heel lang kwijt was; rust, helderheid, en een doordrongen zijn van kleuren die ik nog niet eerder had gezien, en smaken die ik nog niet eerder had geproefd.

Op één van de laatste dagen zijn we over een onverharde weg al hobbelend richting het zuiden gereden om de witte stranden te bezoeken. Toen ik oog in oog stond met de oceaan, voelde het alsof er iets gebeurde dat nu pas echt kon worden. Er ging een schokje door me heen. Van ongeloof, maar ook van geluk.

IMG_1342

In Nederland had ik al vaak vooruit gedroomd, naar de wuivende palmen en de heldergroene zee, maar nu was het echt en ik moest mezelf even knijpen. Misschien omdat ik nooit had gedacht dat dit zou gebeuren: ik met mijn volle lijf, volle hart, volle hoofd op een helderwit strand met mijn voeten in het smaragdgroene water.

Ik heb wel eens angst om door de zee verzwolgen te worden, maar hier werden we opgetild en zachtjes neergezet. Het water was doorzichtig tot de bodem. Je kon je eigen voeten zien, en het zachte zand, de rotsen, en we waren even buiten onszelf van vreugde. Dit gebeurde, echt, en we waren net kleine baby’tjes die voor het eerst in bad gingen; rozig, vrolijk en onbezorgd.

IMG_1346

 

Over geraakt worden en kwetsbaar zijn: een ode aan gevoelige mensen.

IMG_7617

Afgelopen week gebeurde er iets vervelends. Ik had me behoorlijk bloot gegeven in mijn nieuwe behandeling, maar ik werd toch weggestuurd. Dat klinkt heel hard, weggestuurd, en dat is het eigenlijk ook wel. Ze hadden wel een punt, want het klopt dat ik regelmatig uit viel. (Ik heb ME/CVS) Een regime van vroeg opstaan, en twee lange dagen aanwezig zijn, nam ook zijn tol. Dat was zo. Maar ik voelde ook iets anders. Een diepgeworteld ik-word-in-de-steek-gelaten. En een nog sterker ik-ben-fout, een kinderlijk ik-heb-het-verkeerd-gedaan. Dat is iets dat ik in mijn leven ben gaan geloven, over mezelf.

Daarvan kun je zeggen wat je wil, maar voor mij is dat regelmatig waar. Ik heb een kind in mij, dat steeds te horen heeft gekregen dat het alles fout doet. “Verpest mijn verjaardag niet met je verdriet.” “Verpest deze vakantie niet met je vervelende karakter.” “Ik maak geen eten voor jou vandaag, want je hebt niet naar me geluisterd.” En langzaam, ben ik onzichtbaar geworden. Te vaak gekwetst. Te veel alleen geweest. Met mijn emoties, met mijn gedachten.

IMG_8059

En ineens, was ik weer even dat kind. Aan mijn lot over gelaten, opgesloten op de wc. Ik raakte in paniek. Ik ging om me heen slaan. Ik ben er dan ook van overtuigd, dat niemand mij kan helpen.

Het is ook heel eenzaam, twintig jaar van je leven, een verbod opgelegd te krijgen, om jezelf te zijn. Als je uit dat keurslijf komt, ben je niet meteen weer soepel, weer buigzaam. Je beweegt je stram, en je weet niet goed hoe woorden te geven, aan wat je voelt. Je weet niet goed, wie je wel en niet kunt vertrouwen.

Ik heb nooit gevoelig mogen zijn. Ik heb nooit mogen huilen, en ik ben ook nooit getroost. Bewust aan het huilen gemaakt, dat wel. Ik kom heel veel mensen tegen, nog steeds, die mij vertellen minder gevoelig te zijn. Maar ik kan het niet. Misschien ken je het, gevoelens zijn snel te veel in deze wereld. Snel ben je een aansteller, een luiwammes, een jankebalk.

Maar weet je, gevoelige mensen moeten er ook zijn. Zijn nodig. Ja, we leven in een maatschappij, waarin gevoel, moeilijk een plek vindt. Maar juist daarom, moet je er zijn. Moeten we er zijn. Je tentakels pakken verhalen op, die anders niet verteld zouden worden. Je woorden, zijn zacht en kwetsbaar. Als een dun takje. Je voelt, dat wat je zegt.

Je maakt verbinding. Als deze wereld zou bestaan uit schreeuwende en commanderende verkeersregelaars, dan zou het misschien in strenge banen verlopen. Maar er moeten onderweg mensen zijn, die hun raam open draaien, en een liedje zingen. Die uit de lange lijn van brullende stalen plaatwerken op smeulende wielen durven stappen. Er moet iemand zijn, die de deur open doet en zegt; we gaan daar in het gras liggen, en het kan me gestolen worden, wat zij ervan zeggen.

IMG_8056

Er moet iemand zijn, die met een fijn potloodlijntje jouw gevoel verbeeldt. Er moet iemand zijn die dapper genoeg is, zijn penseel in de verf te dopen, en met knallend roze, een streep zet tussen als dat geschreeuw en gevloek. Kanker, is meer een codewoord geworden, dan wat het feitelijk is; iets onontkoombaars.

Er moet iemand zijn, die dat ziet. Die kinderen de warme handen om de oren legt, als die woorden vallen. Er moet iemand zijn, die met houten blokken, een eigen wereld bouwt, en die anderen uitnodigt, mee te gaan. Naar een plek in je buik.

Snap je?

IMG_8055

En dit alles zeg ik, omdat ik ben gekwetst. Soms zijn er mensen, die gaan met modderpoten, precies op die plek in je buik staan. Die vertellen je anders te zijn, anders te denken.

En dan denk ik vaak ook nog: ja, ik moet anders zijn, anders denken. Maar NEE, jij gevoeligerd, jij hoort erbij. En jij, en jij, en jij. Laat het je niet vertellen.

Er moeten mensen zijn zoals jij, die geen rechte weg lopen, maar die op weg zijn, altijd op weg.

Fotografie: Een weekend tussen de maïsvelden. Over tussen mensen zijn, bij mensen horen, en een kind van de natuur zijn.

Een weekendje weg met een groep vrienden, was voor mij best een hele uitdaging. Ik heb vaak veel tijd voor mezelf nodig.  Om met mezelf verbonden te blijven, om creatief bezig te kunnen zijn, om mijn gedachten te kunnen laten gaan.

IMG_8310

Gelukkig had ik mijn camera bij me, en kon ik de omgeving verkennen door de zoeker. Fotograferen geeft me rust, ruimte. Alsof ik heel even kan zwemmen in de beelden die ik zelf maak.

We gingen met z’n tienen (en een baby) vier dagen op vakantie in een grote villa. Met ligbad, sauna, tafeltennistafel, en een grote tafel waar we met z’n allen konden eten. Het was een prachtig houten huisje, en ik merk dan weer hoe zeer ik rustig word van dingen die ik mooi vind. Ik vind schoonheid geruststellend. Het is zacht en rond vergeleken met mijn gedachten, en vormt een kussen waar ik in kan leunen.

We zaten midden tussen de maïsvelden, en tijdens een wandeling kwamen we een veld vol met uitgebloeide en zwart geworden zonnebloemen tegen, die hun kop lieten hangen. Een melancholisch beeld dat me achtervolgt, en dat ik graag zou willen schilderen.

IMG_8491

Het doet me ook denken aan schilderijen van Vincent van Gogh. Vanwege de zonnebloemen, maar ook omdat ik de laatste tijd keek naar het programma van Jeroen Krabbé, waarin hij een reis maakt langs de plekken waar Vincent gewoond en veel, heel veel geschilderd heeft. Ik ben niet per se fan van het werk van Van Gogh, maar ik voel me wel heel erg geïnspireerd door de overtuiging en toewijding waarmee hij geschilderd heeft, en hoe hij eindeloos zijn omgeving bestudeerde en vastlegde. Hij is door oefening groot geworden. Door zijn omgeving als onderwerp te nemen, werd het studeren met het schilderen denk ik ook behapbaarder (iets waar ik zelf veel behoefte aan heb; ik wil vaak te veel en te veel tegelijk) en tegelijkertijd zijn de schilderijen ook heel nauw met hem verbonden; ze staan dichtbij hem, en ademen intimiteit. Knap vind ik dat.

Klik hier voor schilderijen van Vincent van Gogh.

Zo werd een uitdagend weekend, ook een nieuwe aanleiding om veel te gaan voelen en vastleggen. Ik laat je de foto’s zien, in willekeurige volgorde, om je de sfeer te laten proeven, en even deelgenoot te maken van mijn stille gedachten en gevoelens. Want het meeste gebeurt voor mij toch in mijn binnenste, waar ik grote reizen kan maken, en van waaruit grote beelden kunnen komen, als ik eenmaal durf.

IMG_8267

IMG_8313

IMG_8352

IMG_8360

IMG_8274

IMG_8452

IMG_8467

IMG_8488   IMG_8492

Zo fijn, dat de natuur er altijd is, in al haar schoonheid, om een tegenwicht te bieden aan alles wat ik met me meedraag; vooral ook, als ik tussen mensen ben, en ik zo veel moeite heb, met het tussen mensen zijn.

CQGAoP8UwAAhqbx

Uit: Thomas Verbogt, Als de winter voorbij is.

Een prachtig, prachtig boek, dat ik las op stille momenten. Ik schrijf een recensie als ik het uit heb, maar nog even geduld want ik wil het langzaam pellen.

Tot gauw.

Dag, mama. [Vervolg] Met z’n vieren in de auto naar de duinen, met het bloemstuk achterin. Afscheid nemen, van mama.

Afgelopen woensdag was het zover: mijn moeder werd om 14.00 uur begraven. En ik, heb besloten er niet bij te zijn. De voorgeschiedenis lees je hier: Klik.

Fotografie: Maartje Markenstein

Het is een afschuwelijk leven, om niet je eigen waarheid uit te kunnen spreken. Je stopt het grootste gedeelte van je eigen herinneringen, gedachten, en gevoelens weg. Mensen maken dus maar contact met een heel klein stukje van jou. En dat is het meest eenzame dat ik ooit gevoeld heb. Daar zijn ook geen woorden voor.

Als je misbruikt of mishandeld wordt, is het meestal nodig en fijn als je hierover met iemand kunt praten. Maar ik heb die kans nooit gehad. Ik zat zo verstrikt in het doen-alsof van de jaren die voor me lagen: de meeste mensen kenden me niet anders, dan dat ik stil, moeilijk te bereiken, en berekenend geworden was.

Hoe gaf ik ruimte aan mezelf, zonder mijn eigen gevoelens nogmaals te verloochenen?

Ik zag al op tegen de begrafenis, vanaf het moment dat ik wist dat mijn moeder ziek was, en niet meer beter zou worden. Ik weet dat bijna niemand mijn ervaring deelt, dus ik wist dat ik me heel alleen zou gaan voelen. Ik heb er nog over nagedacht, wat ik zou kunnen zeggen, dat wel recht kon doen aan mijn eigen gevoelens. Zonder dat ik daarmee iets zou verstoren. Want dat ik dat niet wilde, was me meteen duidelijk.

Uiteindelijk heb ik besloten om mezelf niet te pesten met een begrafenis waarin ik me vervreemd zou voelen van van de mensen om mij heen, en waarin ik zelf niet zelf mijn waarheid zou kunnen spreken.

DSC_1651

Toen ik even zat te mijmeren, zag ik ineens dit voor me: het duinmeertje waar we honderd keer met mijn ouders, en broer, en vriendjes en vriendinnetjes hebben gezwommen, en zo veel plezier hebben gehad. Op het water dreven bloemen, in verschillende kleuren, en het licht was prachtig.

Ik vond het bijna een te groot idee om zelf uit te voeren, en ik heb het ook nog even voor me gehouden. Maar het beeld liet me niet los. En die avond vertelde ik aan mijn vriend, dat ik dit wilde doen. Het liefst met de bloemen uit het bloemstuk dat ik samen met mijn broer had uitgekozen.

Heel voorzichtig polste ik mijn broer, of ik de bloemen mocht gebruiken. Het leek eerst niet te lukken, en ik was van plan om zelf bloemen te kopen in dezelfde kleuren als het bloemstuk. Totdat mijn broer een half uur voordat we zouden vertrekken, belde, en mij toestemming gaf om de bloemen van het graf te halen.

Toen we bij het graf aan kwamen, begreep ik waarom: het graf was één grote bloemenzee. Het was prachtig. Ik kreeg de bloemen mee, en met z’n vieren vertrokken we met de auto naar de duinen.

Op een korte regenbui na, was het prachtig weer. En het licht, was precies als het beeld dat ik eerder had gezien: zacht en gefilterd door wat kleine wolken.

En toen ging ik het echt doen: tot mijn billen het water in, met steeds een klein bosje bloemen in mijn hand. Het was geweldig om mijn beste vrienden bij me te hebben, en te zien hoe ze de bloemen met grote zorg uitkozen en aan mij gaven, om te verstrooien.

DSC_1541

Koud!

DSC_1595

Mijn vriend zocht samen met ❤ vriendin L de bloemen uit. (En laten we vriendin M. ook in het zonnetje zetten: die maakte deze mooie foto’s.)

DSC_1600

Sporen van het verleden op mijn huid.

DSC_1601

DSC_1620

DSC_1628

DSC_1646

DSC_1646

Ik laat de foto’s maar voor zich spreken. Het was een prachtige ervaring. Ergens halverwege, keek ik het meer op, zag ik alle bloemen drijven, en dacht ik: dit is het mooiste, dat ik ooit gedaan heb.

Het voelde voor mij niet goed, om het ritueel alleen maar mooi te laten zijn. Het was ook zwaar.

Dus heb ik als laatste nog een steen in het water gegooid, die voor mij stond voor alle zware herinneringen en gevoelens.

DSC_1627

DSC_1654
De bloemen dreven steeds verder naar het midden van het meer. Nog één keer kijken.

Dag, mama..

Geluksmomentjes

featuredimage

Ik heb het de laatste tijd lang niet altijd makkelijk. Er is veel aan de hand in mijn privéleven. Ik merk dat ik daardoor ontzettend veel behoefte heb aan buiten zijn, natuur om me heen. Opladen. Ik fiets en wandel veel, en dat helpt me heel goed om tot rust te komen en bij te tanken.

Dat, en meer, maakt me gelukkig. Vandaar deze blogpost, die vooral uit foto’s bestaat.

Kijk je mee?

IMG_5709

Jaaaa. Mijn AH Tuintjes beginnen één voor één uit te komen. Ik word zo ontzettend blij van die langzaam ontkiemende plantjes. Hoe voorzichtig het er in het begin uit ziet, en hoe de plantjes steeds groter en brutaler worden. In het begin lijken alle plantjes op elkaar, en hoe meer ze groeien, hoe meer ze van elkaar gaan verschillen. Ik vind dat mooi.

Ik heb er een aantal in een klein kasje staan, en ze krijgen alle liefde en aandacht. Ze zijn nu zo aan het groeien, dat binnenkort de eerste plantjes al in een grotere pot of bak gezet kunnen worden. Leuk!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

De zon schijnt! In de winter wen ik altijd wel aan het donker, maar ik ben ook zo blij dat het weer lente wordt! Het is nu al een week vooral mooi weer, en ik trek er lekker op uit om zo veel mogelijk zon in me op te nemen.

Ook bewegen vind ik met dit weer fijn. Vooral wandelen op onverharde paden; lekker met je voeten in contact met de grond.

IMG_5656

Mijn knappe man. Ok, niet alleen het feit dat hij knap is, maakt hem zo leuk. Maar hij heeft me de afgelopen weken zo ontzettend goed bijgestaan. En hij maakt me elke dag vrolijker en positiever, hoe verdrietig ik me ook voel. Ik besef dat ik echt geluk gehad heb met hem.

Het had zo anders kunnen zijn. Maar eigenlijk ook weer niet. Ik voelde het al, toen we voor het eerst dansten. En nog steeds. Gelukkig is hij ook heel blij en gelukkig met mij.

IMG_5665

Deze bloemen kreeg ik gisteren van hem, omdat we 19 maanden samen waren. Ik had er zelf niet eens aan gedacht, wel een beetje erg. Maar zo lief. Ik had een moeilijke dag achter de rug, en toen hij thuis kwam, stond hij met een stralende lach met deze bloemen voor mijn neus.

En… Misschien valt je iets op aan het verschil in kwaliteit van de foto van het riet, en de rest van de foto’s.

IK HEB EEN NIEUWE CAMERA GEKOCHT. Ja, even een capslockje hoor. Oh, hij is zo lichtgevoelig en geeft zo’n mooie scherptediepte. Het is een tweedehands camera, met drie lenzen erbij, en ik ben VERLIEFD.

Ik heb een standaard lens gekocht, een mooie portretlens, en een holga lens. Die laatste kun je gebruiken om met je camera mooie dromerige foto’s te maken, met een kleurtje eroverheen. Instagram, maar dan echt, haha.

IMG_5723

En als laatste: ons fijne huis. De schoonmaakster is net geweest, en we hebben zelf ook alles goed bijgehouden. Heerlijk om dan tevreden naar je spulletjes te kijken, en te denken: ik voel me fijn. Ik voel me veilig.

J. en ik zijn nu de slaapkamer aan het opknappen, en beginnen binnenkort aan het zomerklaar maken van het balkon, compleet met grote kweekbakken op pootjes. Ik kan niet wachten!

Waar geniet jij van?