In de spiegel: sociaal (on)vermogen bij vrouwen met autisme

Een half jaar geleden heb ik een grote stap gezet: ik verhuisde van een rijtjeshuis in de stad, naar een boerderij aan de rand van een klein dorp.

Ik woon nu midden tussen de bollenvelden, vlakbij de duinen, helemaal aan de rand van de bewoonde wereld. Mijn gevoelige systeem kan hier heerlijk tot rust komen. Ik heb weinig last van wifi hier, of van elektrosmog. Geen last van onveilige situaties op straat, burenruzies of andere negatieve energie. Ik slaap hier 7 of 8 uur per nacht en ben de meeste dagen super productief. Of ik ooit nog in een samenwoon-situatie wil belanden, weet ik nog even niet. Misschien met iemand waarmee mijn energie lekker in harmonie is.

Het is niet toevallig dat ik die stap pas een half jaar geleden maakte, want een paar maanden daarvoor, heb ik ontdekt dat ik autistisch ben.

Ik kreeg een label, en dat heb ik erg positief ervaren. Voor het eerst kon ik woorden geven aan mijn eigen ervaringen, mijn eigen voor- en afkeuren, en waarom ik sommige dingen gewoon echt niet leuk vind om te doen, ook al werd dat wel van mij verwacht

En nu ik hier ben, komt mijn gevoelige persoonlijkheid ook echt tot zijn recht. Ik heb de ruimte om mijn eigen gedachten te horen, te mediteren, heel veel creatief te zijn, en ik heb nu tijd om te overdenken hoe ik mijn leven verder wil indelen.

 

Wat houdt autisme in?

Als vrouw met autisme, herken je waarschijnlijk de moeite die je je hele leven gehad hebt om erbij te horen. Ik zelf ben eindeloos gepest, en zelfs als ik wel vrienden had, voelde ik me altijd anders, en niet helemaal deel van het geheel. Ik was meer op mezelf, meer eigengereid, meer emotioneel, en ik kon vastlopen op dingen die voor anderen vanzelfsprekend leken. Op andere gebieden blonk ik juist weer heel erg uit, en dat was naast fijn, ook overweldigend.

Een grote misvatting over mensen met autisme, is dat ze niet sociaal zijn. Ik ben in vriendschappen vaak juist heel empathisch, steunend, opbouwend en positief aanwezig.

Het grootste probleem is bij mij niet dat ik niet sociaal ben. Het grootste probleem is dat ik een grote en goed werkende bullshitradar heb. Een verjaardagsfeestje is vermoeiend, omdat ik binnen een minuut door heb hoe iedereen zich voelt, en vooral ook: wat er niet uitgesproken wordt. Ik heb dan geen afstandelijk, sociaal praatje klaar om me toch te redden in die situatie. Ik zit als een spons de emoties van ongelukkige persoon A op te zuigen, voel ondertussen de verstikkende onderhuidse spanningen tussen persoon B en C, en ik zie dat persoon D zwanger is, maar het nog aan niemand heeft verteld.

Ik kan in intieme relaties daardoor juist goed voor iemand klaar staan, goed aanvoelen wat iemand nodig heeft, maar als het contact vluchtiger of oppervlakkiger is, vind ik het erg lastig.


Je plek vinden

Toen ik nog niet wist dat ik autistisch was, voelde ik me machteloos in mijn autisme en eigenaardigheden die daarbij horen. Ik bleef maar proberen om erbij te horen, en verloochende mezelf op een heel diep niveau.

Nu, ruim een half jaar na de diagnose kijk ik daar wel anders tegenaan. Ik merk dat hoe meer ik mijn leven autisme-vriendelijk inricht, hoe sterker, vrolijker en energieker ik me voel. Ik ben geen chronisch oververmoeide schim van mezelf, als ik voor mezelf zorg, en als ik leef op mijn eigen voorwaarden. Integendeel.

Het is voor mij pas sinds ik verhuisd ben, en sinds ik niet meer permanent overprikkeld ben, dat ik mijn kwaliteiten beter kan ervaren, en dat ik leer, welke plekken juist wel heel stimulerend voor mij zijn.

Op creatieve plekken, of plekken waar hooggevoelige of empathische mensen samenkomen, voel ik me heerlijk. Ik heb gevoel voor de sfeer van gebedsruimtes, kerken, en daar voel ik me ook heel goed op mijn plek. Ik voel me fijn in de natuur, waar ik de kleinste details opmerk. Ik voel me fijn op plekken waar gemediteerd wordt, en waar mensen bewust bezig zijn met hun eigen ontwikkeling. Dat ben ik zelf namelijk ook.

Ik heb ondertussen hele lieve, gevoelige, steunende en opbouwende vriendinnen gemaakt. Dat lukte me pas, toen ik stopte met proberen om iemand anders te zijn dan ik was. Schoorvoetend sloot ik me aan bij een groepje vrouwen dat elke volle maan bijeen kwam, en stilletjes aan ging ik steeds meer uitspreken hoe ik me voelde. En toen ik echt helemaal open durfde te zijn, stroomde de liefde en vriendschap terug mijn leven in.

Pas toen ik woorden kon geven aan mijn gevoelens, vond ik mensen die zich hetzelfde voelden. Ik heb hier veel therapie voor nodig gehad. En pas toen ik ging lezen over andere vrouwen met autisme, en precies mijn eigen moeilijkheden herkende, kon ik zelf ook woorden geven aan mijn eigen ervaringen. Ik leerde erkennen dat ik mezelf niet hoef te veranderen, maar dat ik juist goed ben zoals ik ben.

Superpower

Autisme is niet alleen een handicap; het is ook een superpower. Ik ken weinig mensen die zich zo in een onderwerp kunnen vastbijten, die zo oorspronkelijk, eerlijk, inventief, out of the box, intuïtief en goed geïnformeerd zijn als iemand met autisme. Ik heb een geheugen waar je u tegen zegt, en ik ben ontvankelijk voor ieder klein signaal dat je afgeeft. In vriendschappen kan dat heel fijn zijn!

De meeste mensen met autisme zijn echte specialisten in hun eigen interessegebied. Dat is ook meestal het gebied dat eindeloos energie geeft, en waar de persoonlijke kracht ligt.

In mijn geval is dat taal, creativiteit, de psychiatrie, religie, en no-nonsense spiritualiteit. Mijn kracht ligt erin, dat ik altijd wil leren, altijd doorzet, en altijd met de grootste inzet werk aan mijn eigen ontwikkeling.

Het kan heel erg lonen om na te gaan, waar jouw interesses liggen, want hierin vind je een enorme batterij om je aan op te laden, en andere, moeilijke dingen beter aan te kunnen!

Ik heb inmiddels geaccepteerd dat ik geen drukke sociale vlinder ben, maar meer een vlinder die af en toe op je hart komt zitten, en aan wie je dan kwijt kunt hoe je je echt voelt. Ik kan je zien, als jij dat ook wil. En dat is een enorme rijkdom.

Ik hoor graag van je wat jouw superpowers zijn, en hoe je je autisme ervaart!

Liefs,

Sofie

 

 

 

 

 

 

De eerste stappen naar verbinding na ontwrichtende ervaringen en een sociaal isolement

Het kan mij persoonlijk ontzettend opluchten om mensen te leren kennen, die zich hetzelfde voelen als ik. Mijn ingang daarvoor zijn meestal sociale media. Je komt erachter dat je niet alleen bent, maar dat je een normale menselijke ervaring hebt. Dat neemt bij mij al een heel groot deel van de pijn weg. Ik gebruik hiervoor vooral Instagram.

Hashtags waarop je lotgenoten kunt vinden, zijn:

#recovery
#recoveryblog
#ervaringsdeskundige
#herstel
#depressierecovery
#depressieherstel
#PTSSrecovery
#PTSSherstel
(vervang steeds ‘depressie’ of ‘PTSS’ door de ziekte waar jij last van hebt)

Je kunt ook zoeken op:

#depressiewarrior
#ptsswarrior
#traumawarrior
#abusewarrior
#neglectsurvivor
#abusesurvivor

Mijn persoonlijke favoriet voor herkenbare en grappige stripjes en plaatjes over mensen met autisme is:

#actuallyautistic

Om je een idee te geven.

Dit zijn allemaal hashtags met een positieve insteek, waar je mensen kunt vinden die op dezelfde weg naar herstel zijn als jij. Ik heb hier ontzettend veel steun aan gehad.


Ervaringsdeskundigen

Als je ook in real life mensen wilt ontmoeten die je kunnen bekrachtigen in je ervaring, zoek dan verbinding met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt.

Ik heb hier in therapie nooit over gehoord, maar tegenwoordig zijn er door het hele land organisaties met ervaringsdeskundigen, die je heel goed kunnen helpen. Je moet alleen even weten waar je moet zoeken.

Er worden allerlei trainingen gegeven, en groepen georganiseerd, waarin je je kunt optrekken aan mensen die al heel lang met hetzelfde probleem rondlopen, die die hier verder in zijn dan jij. De insteek is positief, gericht op vooruitgang, maar je hoeft ook je pijn niet te bagatelliseren.

Als je googlet op ‘projecten ervaringsdeskundigen’ en je woonplaats of provincie, dan zul je veel vinden waar je erg blij van wordt.

Je kunt hier van alles leren over je eigen regie, en je leven weer in eigen hand leren nemen.

Ook kun je zoeken naar lotgenotengroepen, of andere praatgroepen. Het gevoel dat je niet alleen bent, kan al zo veel lucht geven, dat je eigen problemen ook beter te dragen zijn.

Nog wat tips:

  • Voor mij is het altijd erg belangrijk dat er een balans is tussen positief contact, en positieve peptalk, maar dat er ook ruimte is voor je verdriet, mocht je dat voelen. Ik vermijd zelf plekken waar één van beide niet aanwezig is. Zorg ervoor dat je positief geprikkeld wordt, maar dat er ook een schouder is om op uit te huilen als het je te veel wordt.
  • En wat ik ook belangrijk vind, zorg als eerste voor jezelf. Het is fijn om online contacten op te doen, maar zorg ook dat dit niet te veel afhankelijkheid veroorzaakt bij beide partijen. Vriendschap is mooi, maar laat het ook vrijwillig en prettig zijn. Soms kunnen sociale contacten met lotgenoten je naar beneden trekken, waak hiervoor. Doe eens in de zoveel tijd een schoonmaakrondje door de social media accounts die je volgt, zodat het niet te veel aan je gaat trekken in negatieve zin.
  • Als je echt dringend hulp nodig hebt, bel dan je huisarts, je behandelaar, of neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie

Je bent niet alleen: woorden van troost voor mensen met ontwrichtende psychische klachten.

Het is net alsof we voor verdriet en pijn, allemaal opnieuw het wiel zelf moeten uitvinden. Pijnlijke gebeurtenissen en ervaringen, tasten je gevoelens van veiligheid en van onschendbaarheid aan. En iedereen heeft zijn of haar lessen te leren in het leven: voor de één komt het vroeger, voor de ander later. En het is zo jammer, dat de meeste mensen zich zo eenzaam voelen in hun verdriet. Er is zo veel onbegrip, waar je tegenaan loopt, als je je niet goed voelt.

We leven in een succesmaatschappij, waarin geluk maakbaar lijkt te zijn. En als je niet gelukkig bent, dan zul je wel niet genoeg op je hoofd gestaan, hardgelopen, chiazaad gegeten, je blessings geteld hebben, etc.

En dan gebeurt het je wel, dat je in een depressie raakt, dat je een miskraam krijgt, en dan komt er zo hard een scheur in dat plaatje. En het gekke is, je krijgt pas begrip van mensen, als ze zelf zo’n scheur al ervaren en doorleefd hebben.

Heel, heel veel mensen houden wanhopig vast aan het gevoel, dat geluk of gezondheid een zekerheid is in hun leven. En tonen geen begrip voor jou, als je op jouw weg al wel die scheur ervaren hebt. Je confronteert ze met de kwetsbaarheid van het menselijk leven en de menselijke geest.

En dat is niet jouw schuld. Dat wil ik alvast gezegd hebben. Je bent dapper, dat je toegeeft dat je pijn hebt. Je bent menselijk, als je toegeeft dat je daarom hulp nodig hebt. En je hebt lef, dat je aansluiting zoekt op die momenten.

Met dit stuk hoop ik je een beetje te troosten, als je nu verdriet in je hart hebt, en hoop ik je wat handvatten te geven, om wel tot fijne verbindingen te komen.

IMG_0231

Je bent normaal


Het is niet gek, dat je je somber voelt. Het is niet gek, dat je angsten hebt. Het is niet gek, dat je rouwt. Ook als dat om iets minder tastbaars is. Ieder mens loopt in zijn leven vroeg of laat aan tegen verlies, verdriet, mislukking, en ervaart hierin eenzaamheid.

Rouw, verdriet, trauma en depressie zijn gezonde reacties van je lijf en je hersenen op een menselijke ervaring. Je bent niet kapot, en er is niks mis met jou.

Het idee dat er iets mis met me was, heeft me er heel lang van weerhouden om me aan te sluiten bij andere mensen. Ik ben hierdoor lang erg geïsoleerd geweest. Als dit ook voor jou geldt, en je op zoek bent naar nieuwe steunende contacten, dan post ik later vandaag een bericht met meerdere laagdrempelige manieren om in contact te komen met mensen die dezelfde ervaring hebben als jij.

Ik ga je hier geen tips of adviezen geven over wat je moet doen om van je klachten af te komen. Die tips krijg je waarschijnlijk al in overvloed.

Wat ik wel kan zeggen is dat verbinding met andere mensen, voor mij de belangrijkste stap was om mezelf te leren kennen en leren accepteren.

Klik hier voor de eerste stappen naar verbinding

 

 

Dun, dunner, dunst: over mijn herstel van anorexia nervosa

De mensen die mij van de laatste jaren kennen, zullen nu even twijfelen. Ik ben de afgelopen jaren flink te zwaar geweest, na een hele lange periode van ziekelijk afvallen.

Ik kwam tijdens het ziekbed van mijn moeder bij een psychiater terecht, die mij als noodrecept Remeron/Mirtazepine voorschreef voor het slapen en de herbelevingen die ik ’s nachts had. Het is twijfelachtig of het heeft gewerkt; ik kreeg er zulke erge eetbuien van, dat ik 30 kilo aan kwam.

Een harde les, voor iemand die net een beetje hersteld was van anorexia.

anorexia

Bron foto: Shutterstock

(Ik zag er ongeveer zo uit, misschien nog een stukje dunner.)

De eetstoornis begon op de middelbare school. Ik werd toen ik in de derde klas zat verkracht, en ik raakte zo onthecht van mijn lichaam, dat ik stopte met eten. Ik wilde niet meer voelen, er niet meer zijn, niet meer bestaan. En misschien, ook wel niet meer aantrekkelijk of vruchtbaar zijn.

Het was erg moeilijk, want ik was in die periode net bezig met de vooropleiding van de dansacademie. Ik stond dus twintig uur per week voor een spiegel. En hoe groot mijn passie voor dansen ook was, ik kon mijn spiegelbeeld niet meer verdragen. Mijn lichaam was helemaal op slot geraakt.

Ik kreeg een positief advies voor de dansopleiding, maar zonder te vertellen waarom, heb ik me stilletjes teruggetrokken. Thuis kon ik niet praten over wat er gebeurd was. Ik heb het wel geprobeerd, maar er was helaas op dat stuk niet zo veel empathie of zorgzaamheid als ik nodig had. Ik moest het zelf oplossen.

En mijn zestienjarige brein vond houvast in het stoppen met eten. Ik viel tientallen kilo’s af. Mijn conditie was door het vele dansen super goed, dus ik kon kilometers hardlopen zonder eten in mijn maag. Pubers zijn pubers, dus mijn klasgenoten waren vooral erg hard over mijn grote transformatie. Geestelijke problemen zijn op de middelbare school een groot taboe, en dat begrijp ik ook. Op die leeftijd is de groepsdruk nog zo groot, en is iedereen zo bezig om zijn plekje in de wereld te bemachtigen.

Hoe dan ook, ik stond er alleen voor. Ik besteedde mijn dagen aan hard studeren, hoge cijfers halen, en proberen niet flauw te vallen tijdens de les. De stoeprand waar ik altijd op zat in de pauze, werd te hard voor mijn botterige billen, en ik nam afstand van de vrienden die ik daarvoor gehad had. Ik heb daar nog steeds spijt van. Maar ik kon gewoon de vernedering van de verkrachting niet delen op dat moment.

Ik kreeg zo’n laag gewicht, dat de BMI meters op internet een error gaven. Ik had als 17-jarige de kledingmaat van een tienjarig kind.

Er was op school een hele lieve docent die zich over mij ontfermde. Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor. Maar ik kon op dat moment niet open zijn over hoe ik me echt voelde. Ik had zo aangeleerd om niet over mijn gevoelens te praten, dat ik al mijn gevoelens in mezelf opsloot, en de verdoving van het ondergewicht, was daarin heel pijnlijk en vermoeiend, maar ook een noodoplossing die daar even gewerkt heeft.

Ik maakte uiteindelijk nieuwe vrienden op school, en heb de laatste jaren van de middelbare school, mij toch geliefd en gesteund gevoeld, zonder dat ik precies vertelde wat er in me om ging. Ik zou die mensen zo graag nog een keer bedanken. Ik was geen makkelijke, maar ik werd geknuffeld en geaccepteerd zoals ik was.

Ik haalde met knallende cijfers mijn diploma, op een recept van veel spijbelen en veel zelfstudie. Op school hielden ze me de hand boven het hoofd, en dat vind ik nog steeds ontroerend. Tijdens mijn vele afwezigheid in de les, was ik tenslotte niet in de coffeeshop te vinden, maar in de studieruimte en de bibliotheek. Ik was een kei geworden in het zelf plannen van mijn dagen en het halen van mijn doelen.

Na mijn examen, heb ik nog geprobeerd om door te studeren. Ik wilde eigenlijk een creatief beroep, maar ik kon daar nog moeilijk voor gaan staan. De studie literatuurwetenschap heb ik een half jaar volgehouden, met grootse prestaties, en nog steeds een slinkend lichaam.

Ik hield het niet vol. Ik wist niet precies waarom niet, want in de lessen presteerde ik goed, en mijn studiegenoten waren stuk voor stuk lieve, intelligente mensen. Pas een jaar geleden ben ik er achter gekomen dat ik autisme heb, en dat ik een andere weg gelopen heb in het leven, op weg naar volwassenheid.

Ik ben uiteindelijk opgenomen voor 1,5 jaar. Ik heb twee keer mijn verjaardag, en twee keer Kerst binnen de muren van een kliniek gevierd. Ook hier kon ik erg moeilijk andere mensen toelaten. Ik praatte niet over mijn gevoelens, en verzoop in de heftigheid van het zelfdestructieve gedrag van de anderen, en de problemen onderling. Ik wilde ook geen bezoek ontvangen. Ik vond het te vernederend.

Wel heb ik hier weer een gezond gewicht bereikt. Met vlag en wimpel mocht ik met ‘ontslag’. Het lot wil, dat ik kort hierna, opnieuw veelvuldig verkracht ben. Ik ging toch op mezelf wonen, en begon aan creatief vrijwilligerswerk. Ik leerde mezelf fotograferen, en ik leerde foto’s bewerken. Hiernaast volgde ik schilderles, en uiteindelijk de vooropleiding van de kunstacademie.

Ik werd toegelaten op de Rietveld Academie, en op de KABK in Den Haag. Vanwege de wat gemoedelijker sfeer, koos ik voor Den Haag. Ik heb een heerlijke tijd gehad. Maar onder de grote studiedruk, gleed ik toch weer af in mijn coping mechanisme van de eetstoornis. In het tweede jaar viel ik opnieuw veertien kilo af, en raakte ik zo uitgeput, dat ik mijn studie voortijdig heb moeten onderbreken.

IMG_0144

Ik zag er zo uit. Iedereen vond me reuze knap. Ik kreeg hordes mannen achter me aan, en als ik buiten liep, ontstonden er opstoppingen in het verkeer door mannen die wanhopig mijn telefoonnummer wilden vragen. Ik kreeg een relatie met iemand die graag een knappe handtas wilde, en ik was dood- en doodongelukkig. Als ik deze foto zie, zie ik vooral ook mijn blik. Totaal doods, in mezelf gekeerd, en ook diep verdrietig en emotioneel geblokkeerd.

Ik hobbelde al jojoënd in mijn gewicht door het leven, en daar kwam het moment dat ik bij de psychiater zat, die mij Remeron voorschreef. Binnen drie maanden had ik ernstig overgewicht, en hoorde ik ineens bij de gemeenschap van dikke mensen.

En misschien klinkt het raar, maar het is voor mij een hele rijke tijd geweest. Ik was zo lang zo bang geweest om dik te worden, dat toen ik het eenmaal was, ik echt de tijd heb genomen om te ervaren hoe dat was. Mensen gingen anders op me reageren, ik kreeg minder mannen achter me aan, en ik denk dat ik het echt nodig heb gehad om dit te ervaren. Om van mezelf te leren houden, ook al voldeed ik niet aan alle standaarden die ik tijdens mijn jonge leven voor mezelf gesteld had.

IMG_0853

Heel opvallend is, dat als je dik bent, iedereen continu in de gaten houdt wat, en hoeveel je eet. Elke gezamenlijke maaltijd wordt zo erg gespannen en vermoeiend. Op straat kijkt er niemand meer naar je, en voor mij was het fijne eraan dat ik minder overschat werd dan daarvoor. Dat ik een relatie had, waarin mijn gewicht en uiterlijk niet zo’n grote rol speelde, was voor mij erg fijn.

Nadat ik de eerste EMDR sessies had gehad, om eindelijk mijn trauma’s aan te pakken, was het tijd om de Remeron af te bouwen en uiteindelijk te stoppen. En meteen vlogen de kilo’s eraf. Ik heb nog steeds geen weegschaal, want anders ga ik daar toch weer elke dag op staan, maar ik denk dat ik nu rond de 15 à 20 kilo afgevallen ben.

Het is gewoon echt een cadeau dat ik weer in alle winkels kan shoppen en om de transformatie te zien. Ik ben tot nu toe van een maat 48, naar een maat 40-42 gegaan. Het is dat ik na een relatiebreuk en met een inkomen onder het minimum geen rooie cent heb, maar ik ben hard aan het sparen om mezelf eens mooi in het nieuw te steken bij wijze van beloning voor mijn doorzettingsvermogen en openheid.

Om af te vallen doe ik niet krampachtig mijn best, maar het feit dat ik uit ethische- en gezondheidsoverwegingen vegan en whole food plant based (vegan wfpb; geen dierlijke producten, geen bewerkte producten, vooral veel groente, fruit, bonen en noten) eet, speelt er een grote rol in. En ik geloof ook wel dat een lichaam van nature weer in een gezonde balans wil komen.

En nu? Ben ik me niet meer zo bewust van mijn gewicht. Ik voel me soms nog steeds dik, maar in de spiegel zie ik wel elke maand weer een verbetering, die ik dan trots naar mijn vriendinnen stuur. 😉

Ik kan zeggen: op de foto waarop ik dik was, voelde ik me goed genoeg. En nu, voel ik me ook goed genoeg. Ik zit nu in thuisquarantaine en voel zo’n enorme dankbaarheid, als ik dit stuk schrijf, en besef van hoe ver ik ben gekomen.

Ik ben op dit moment weer aan het reïntegreren, en ik volg twee opleidingen die me heel blij maken. Langzaam kom ik weer tot leven!

Heel veel liefs, en ik hoop dat het goed met je gaat. ❤

Sofie

 

” Alles wat ik lief heb, is er nog. “

img_0396


” Alles wat ik lief heb, is er nog. “

Dat dacht ik, toen ik deze foto maakte. Het dauw op het gras, de bloemen in de berm, mijn voeten in het gras.

Ik was verdrietig. En ik was niet de enige die verdrietig was, op dat moment.

Soms wil ik zo veel liefde de wereld in sturen, zo veel pleisters op zo veel harten plakken, en zo veel kussen planten op betraande wangen.

En soms. Ben ik zelf op een punt dat ik niet meer verder kan.

img_0408

Ik ben verhuisd. Deze foto maakte ik afgelopen donderdag, toen ik de schoonheid van mijn nieuwe omgeving gevangen zag in het zonlicht dat scheen op een ruisend graanveld.

Ik ben in het gras gaan zitten en heb de bewegingen van het graan in de wind opgenomen op mijn telefoon.

Ik ben dus verhuisd. Ik heb man en tuin, en buren en kat achtergelaten voor een nieuw leven te midden van de bollenvelden. Soms doet het pijn, vaak is het heel helend voor mijn hart.

Wat pijn doet, is dat je soms je hele leven droomt van iets, en dat het dan toch niet is wat je werkelijk nodig hebt. Dat je iets probeert te zijn, wat je niet bent. Dat je het leven uit je ledematen voelt stromen, je hart verstopt  begint te raken, en dat je longen verse lucht moeten inademen om niet te stikken.

Ik had al bijna een jaar niet meer geschilderd of geschreven, voordat ik deze beslissing maakte. Mijn ader was verstopt, mijn energie vervuild, mijn spieren waren continu aangespannen, en ik kón niet meer de hele tijd met iemand zijn. Het is heel naar.

Maar ik woon nu ruim twee weken midden in de natuur, en ik merk dat het de juiste beslissing geweest is.

5d32b793-1d82-4124-92a6-74d532849023

 

Dit is mijn kamer. Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat de andere kant van de kamer nog een huge work in progress is. Ik ben nu bijna door het grootste deel van de dozen heen, maar ik moet nog even.

Maar deze kant van de kamer is al rustig. En zoals je ziet… Wordt er weer geschilderd. Ik werd zo vervuld door dankbaarheid en geluk, toen ik mezelf weer terugzag in mijn omgeving. Een tekenblok, mijn kwasten, en eindeloze natuur om op uit te kijken.

Het is ontzettend goed voor mijn zintuigen.

Ik heb nu zachtheid nodig. Schoonheid. Rust in mijn hoofd. Ik ga de winter in met een warme kachel, een stabiliserend en kalmerend lijf, fijne huisgenoten, en even geen pijn meer. Want ik had heel veel pijn. Ik wil er niet te veel over kwijt. Maar mijn hart was zo gebroken, dat vertrekken het meer gelijmd heeft dan kapot gemaakt.

img_4044

Deze insanity is het uitzicht waar ik elke dag mee wakker word. Deze omgeving maakt dat ik als vanzelf in verrukking met een camera rondloop om alles vast te leggen. Van de zon die opkomt, de regen die mijn ramen behuilt, de bomen die mij troosten en de vogels die mij omringen, overal waar ik ben.

En ik denk dat ik gemaakt ben om buiten te leven. Ik heb het niet nodig, om dicht bij winkels of een stad te zijn. Iedere keer als ik met de trein, na mijn werk, na een drukke dag, weer in de trein de stad uit zit, en daarna op mijn fiets de landweg af fiets, waar ik helemaal aan het puntje aan woon, voel ik alles van me afglijden.

Intuïtief wist ik het wel. Altijd als ik langs afgelegen huizen reed of liep, voelde ik een bepaalde heimwee. Ik voelde dat ik daar kon wortelen, kon aarden. Maar dat de stad me zó overprikkelde, daar was ik me niet bewust van, totdat ik hier kwam.

Lucht, ruimte. Mijn eigen sfeer. Mijn eigen timing en tijd. Ik had het zo ontzettend nodig, dat ik soms in huilen uitbarst, bij de opluchting die ik voel. Bij het openen en pulseren van mijn hart.

img_4060

Soms is er zo veel schoonheid in de wereld, dat het pijn doet. Soms is een gevoelig hart een spons voor alles wat pijn doet en heel moet worden. Soms zijn ogen die overal doorheen kijken, handen die kunnen genezen, en een hart dat wil helen, te veel, een te grote belasting.

Maar hier niet. Ik mag hier zelf helen. En nee, het is niet voor altijd. Er gaat een moment komen dat ik door moet, dat ik een plek moet vinden met meer stabiliteit, een normale douche (holy crap) en meer gelijkgestemden om me heen.

Maar voor nu.. Is het goed. Meer dan goed. Ik denk dat ik altijd met weemoed aan deze kamer ga terugdenken. Maar ik hoop, dat er iets moois voor in de plaats komt.

En dat er ooit weer iemand komt, die mijn hand wil vasthouden, met zo veel liefde in zijn hart, dat ik ervan schrik.

Zonnige zomersalade: gegrilde abrikozen, salie en een glaze van woudhoning

Wat een heerlijke zaterdag is dit. Mijn lief J is lekker aan het klussen in de tuin, aan een geheim projectje dat ik nog niet mag zien. Ik word er vrolijk van.

Ondertussen draait er een wasje en zit ik aan een schoon bureau deze post te schrijven.

De moestuin is helemaal vrolijk door al het mooie weer en het dagelijks sproeien. De courgette is uit zijn voegen aan het barsten en lijkt nu elke dag twee keer zo groot te worden. De eerste sla is geoogst en elke avond sta ik in de keuken, om weer wat nieuws te bedenken met de overvloed die hier uit de grond groeit.

IMG_3419

Ik ben altijd dol geweest op koken, en door de heerlijke groenten die in de moestuin groeien, komt dat weer helemaal terug. Ik bedenk mijn eigen recepten, en vandaag deel ik er één met je die ik gisteren voor het eerst heb uitgeprobeerd.

Het recept is vegetarisch, en kan met een kleine aanpassing veganistisch bereid worden. 🙂

IMG_3640

Ingrediënten:

1 krop sla
5 verse (pruim)tomaten
6 rijpe abrikozen
10 verse salie blaadjes
twee handjes pecannoten
(optioneel: eetbare bloemen om mooi te serveren)

Voor de glaze/marinade:

3 eetlepels woudhoning (te koop bij de Lidl) of maple syrup
3 eetlepels balsamicoazijn

Voor de dressing:

Groene olijfolie

Bereiding:

Was de sla grondig, droog hem, en snijd de blaadjes los.
Snijd de pruimtomaten in partjes
Snijd de abrikozen in drie dikke plakken
Was de salie en laat de blaadjes uitlekken op een theedoek

Leg de slablaadjes mooi gerangschikt in een mooie schaal.
Verdeel daarop de tomatenpartjes (met de pitjes richting de bovenkant)

Dan ga je de abrikozen grillen in de grillpan. (Als je die niet hebt, kan het ook in een tosti-ijzer of op de BBQ) Voor het grillen doe je losjes (op een schoon bord) de marinade met een lepel over de abrikozen, op de kant die je als eerste gaat grillen.

Leg de abrikozen met de besprenkelde kant naar beneden op de hete grillplaat. Het is het mooiste om ze zo veel mogelijk op dezelfde plek in de pan te laten liggen, want dan krijg je mooie grillstrepen.

Na een paar minuten besprenkel je opnieuw de bovenkant van de abrikozen, en draai je ze om met twee vorkjes. Dan wordt de andere kant ook mooi bruin gegrild.

Rooster de pecannoten kort in een olievrije koekenpan, blijf goed husselen om aanbranden te voorkomen. Ze zijn goed geroosterd als ze een beetje bruiner worden en lekker gaan ruiken.

De schaal opmaken:

Leg de gegrilde abrikozen met de mooiste kant naar boven op de sla en de tomaten.

Verdeel de pecannoten losjes over de salade.

Schuif op willekeurige plekken aan de rand en onder de plakken abrikoos, de verse salieblaadjes.

Maak (eventueel) af met eetbare bloemen.

Verdun de rest van de glaze (of maak wat bij) door steeds kleine beetjes groene olijfolie erdoorheen te roeren, tot hij mooi zoetzuur van smaak is.

Sprenkel de dressing over de salade, en hij is klaar om te eten.

Eet smakelijk!

IMG_3634

Sofie

Moestuinliefde: een vegetarische salade geplukt uit eigen tuin <3

Goeiemorgen lieve mensen.

Weinig maakt mij zo gelukkig als direct contact met de natuur; en wat is echter en directer dan het laten groeien en bereiden van je eigen groenten? Na lang klussen in de tuin is het dan zover: mijn eerste moestuintje is aangeplant.

Op de plantjesmarkt hebben we wat mini slaplantjes gekocht, we hebben ook wat kleintjes gekregen van een vriendin, en het tuincentrum hier in de buurt bracht ons wat eetbare bloemen en kruiden om later te drogen en te verwerken in geneeskrachtige mengsels en producten.

De sla is gegroeid als een bezetene. Ik ben elke avond in de weer met een grote sproeier, en zo te zien doet de zon en het water (en de liefde?) de plantjes goed.

 

IMG_3465

 

Het fijne van sla is dat het vol zit met vitaminen en mineralen en dat het op hete dagen een welkome verfrissing biedt. En het is natuurlijk ook gewoon heel erg lekker! Vooral aangekleed met een lekkere vulling en dressing.

Om de sla eetklaar te maken, heb ik hem geplukt en goed gewassen in een teiltje. Daarna heb ik een schone en grote theedoek gepakt, de natte sla hierin gedaan, de theedoek dichtgemaakt en rondgeslingerd boven de moestuin. Zo verspilde ik geen water en gingen de restanten weer rechtstreeks de grond in. Zo kun je makkelijk je sla drogen. Daarna heb ik de sla nog even laten uitlekken op een theedoek.

 

bewerktIMG_3520
Hieronder zie je de ingrediënten van de salade:

Een flinke hoeveelheid sla
Twee appels
Een venkel
Zes medjool dadels
Een half pakje zachte geitenkaas
Vegan spekjes van het AH huismerk

 

schaduwIMG_3559

Het bereiden van de salade is heel simpel:

Verwijder het klokhuis van de appels. Snijd de appels, de venkel, de dadels en de geitenkaas in stukjes. De geitenkaas gaat vanzelf een beetje kruimelen, dat vind ik persoonlijk extra lekker.

Bak de “spekjes” in wat olijfolie gedeeltelijk krokant. Laat ze niet helemaal hard worden voor een extra lekker effect.

Doe alles mooi in een schaal, en dan is het tijd voor de dressing.

Een zelfgemaakte honing-mosterddessing is zo gepiept, en wat mij betreft veel lekkerder dan uit een flesje.

Meng 1 volle eetlepel mosterd met 1,5 eetlepel honing, een eetlepel witte wijnazijn in een kommetje. Vervolgens ga je het verdunnen met een goede olijfolie, die je beetje bij beetje er doorheen roert. Doe dit heel langzaam, want dan wordt het een mooi geheel.

Ik proef om de zoveel scheutjes olie even of het al lekker en niet te scherp meer is. Ik doe dit altijd een beetje uit de losse pols, maar meestal is de verhouding ongeveer 50% mosterd/honing/azijn en 50% olijfolie.

 

IMG_3479

De bloemen die je hier ziet zijn de bloemen van de Oost-Indische kers. Je kunt deze bloemen eten! Daarom zijn ze heel geschikt om een salade vrolijk te versieren.

Pluk gewoon de bloempjes af, was ze, en decoreer je sla ermee.

IMG_3589

 

Eet smakelijk! En geniet van het mooie weer. 🙂

Sofie